Dünya dedikleri bir kara düzen;
Ay gecede, güneş günde emanet.
Kaç kişi kaldı ki doğruyu süzen?
Şu ölümlü beden sende emanet.

Dünyaya gelmişsin, yapıldı düğün;
Bakınca aynada, eser gördüğün.
Olmayan nesi var, nedir sürdüğün?
Bedenin ve ruhun tende emanet.

Sayısız çileyi sırtına vurdun;
Cahile aldanıp, hayaller kurdun;
Zerreye verilen bir damla nurdun;
Gördüğüm ibretler bende emanet.

Ruhunu bedene bahşetti Mevlâ;
Sığın, yaradana gelmesin belâ;
Dünya nimetleri belâdan evlâ;
Koyunun sırtında yünde emanet.

Kat üstüne nice katları çıktın;
Mal için, mülk için çok canı sıktın;
Yaş kemale erdi, hayattan bıktın;
Dünya denen handa, canda emanet?

Dünya dedikleri rüya misali;
Yaşarken Nevin’in sınanır hali;
Kul olan unutmaz asli kemali;
Her nefes, her ömür anda emanet.

18.11.2025
NEVİN ALCAN