Kapı Sesi

Her kapı çalışında
Kalbim yerinden fırlıyor, koşuyorum…
Sanki karşımda sen duracaksın,
Bak, ben geldim diyeceksin gibi.

Kapıyı açıyorum
Umutlarım postacının yüzünde dağılıyor.
Telefon çalıyor bazen,
Adını görmeden bile heyecanlanıyorum,
Sen misin? diye içimden soruyorum
cevabını bile bile.

Gitmiyor içimdeki o umut kırıntısı,
terk etmiyor beni.
Belki de gidişinin nedenini bilmediğim için
Bu kadar çok umut var hâlâ içimde.

Elim defalarca telefona gidiyor gün içinde…
Aramak istiyorum seni
Bağırmak, kızmak
Ya da sadece, özledim demek için.
Ama içimde bir yer beni durduruyor

Hayır diyor.
Belki kırılan gururum, belki kadınlığım…
Bilmiyorum.
Arayamıyorum.

Ruhum seni özlerken
Ben kendime teselli veriyorum
Geçecek…
Bu da geçecek.

Bir şarkı çalıyor olmadık biranda
Sen düşüyorsun aklıma.
Sebepsizce gözlerim doluyor.

Dışarıdan bir ses geliyor,
Sanki sen sesleniyorsun.
O kadar alışmışım ki sana…
Bir kördüğüm gibi
Çözemedim seni içimden.

Bazen kahkahaların çınlıyor kulaklarımda,
Dönüp bakıyorum istemsizce.
Sonra kendi kendime soruyorum:
Şizofrenik bir aşkın içinde miyim ben?
Yoksa yokluğunu kabullenemeyen
Bir aklın oyunu mu bu?

Aynı anda hem varsın hem yoksun içimde
Bu nasıl bir yokluk,
Bu nasıl bir kalabalık?
Geceleri yokluğunla konuşuyorum,
Cevap vermeyeceğini bile bile…

En çok da
Suskunluğun canımı yakıyor.

Sonunda anlıyorum…
Ben seni değil,
Senin bende bıraktığın sesi yaşıyorum.
Sen yoktun belki de…
Ben seni içimde çoktan büyütmüşüm.

Ne olur… çekil git artık.
Aklımın köşelerinde dolaşıp durma
Beni içimi parçalama

Oynama benimle.
Ben zaten kendimle zor duruyorum.

Korkuyorum…
Hem de çok korkuyorum
En çok da geceleri.
Bir ses gibi değil artık varlığın,
Bir düşünce gibi değil…
Bir çöküş gibi içimde.

Sus artık.
Ya git… ya da beni tamamen bırak.

Çünkü ben hâlâ
Senin bana bir zamanlar yazdığın o Cümlede takılı kaldım

Manolya kokulu kadın...
Sen
Beni en güzel yerimden hatırlayıp
En sessiz yerimden terk ettin