0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
37
Okunma
Ve ben,
Konuşamadıklarımın yükünü
Hâlâ taşıyorum
Çivileri Sessizlikten çakılmış
Karanlık bir tabut gibi
Omuzlarımda.
İçi boş sandığım suskunluğum,
Meğer kendi cesedimi saklıyor içinde.
Her adımda gıcırdıyor bu tabut,
Her nefeste biraz daha ağırlaşıyor;
Geceyle birlikte derinleşiyor
içime çekişim,
Sessizliğin soğuk kuyusunda,
Saklı kalan bir çığlık gibi
Sonrası mı?
Yavaşça gömülüyorum
İçimdeki mezara.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
