0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
49
Okunma
Sadece yüksek duvarlar değil,
Demir parmaklıkların soğuk dokunuşu değil;
Özgürdür insan bazen, o zincirlerin içinde,
Kelebek kanatlarına hapsolmuş bir gece gibi,
Ama dışarıda, karanlık bir boşlukta
Sisler içinde kaybolmuş ruhu tutsaktır
Gözleri kapalı, yıldızsız bir gökyüzü gibi,
Kolları açık ama içi kor ateşle yanar,
Karanlık bir cehennem.
Dışarısı, hayaletlerin dans ettiği bir mezarlık,
Ay ışığı bile korkudan titrerken,
Adımların boğulduğu sessizlikte,
Zaman ağır ağır çürürken,
Yalnızlık kanat açar,
Karanlığın koynunda hapsolmuş bir kuş gibi,
Ve insan kendi karanlığında boğulur,
Kendi özgürlüğünün kâbusunda.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
