​Dünya döner durur, kendi yolunda,
Bir garip sevdanın ağır kolunda.
Soldu tüm çiçekler gönül dalında,
Kendi yüreğinin yetimi ve öksüzüyüm.

​Sırtımı yasladım karlı dağlara,
Bakmadım arkadan gelen çığlara.
Sitemim kalmıştır geçen çağlara,
Kendi yüreğinin yetimi ve öksüzüyüm.

​Dost bildiğim yollar yordu dizimi,
Kimseler görmedi derin sızımı.
Kışa döndürdüler bahar yüzümü,
Kendi yüreğinin yetimi ve ö ksüzüyüm.

​Gözümden dökülen yaşlar gizlidir,
Sözlerim yaralı, ruhum izlidir.
Yürüdüm, yollarım hep pürüzlüdür,
Kendi yüreğinin yetimi ve öksüzüyüm.

​Bir tek ben anlarım kendi halimden,
Düşürmem sabrımı asla dilimden.
Tutan olmadı ki narin elimden,
Kendi yüreğinin yetimi ve öksüzüyüm.

​Vefasız rüzgarlar esti başımda,
Hüzün eksik olmaz ekmek aşımda.
Dertler düğümlendi otuz yaşımda,
Kendi yüreğinin yetimi ve öksüzüyüm.

​Gülüşüm maskedir, ardı hep keder,
Alnıma yazılmış böyle bir kader.
İnsan kendi içinden nereye gider?
Kendi yüreğinin yetimi ve öksüzüyüm.

​Geceye anlattım tüm dertlerimi,
Kimseler bilmedi gerçek yerimi.
Kırdılar sonunda her kanadımı,
Kendi yüreğinin yetimi ve öksüzüyüm.

​Doluya koydum da almadı gitti,
Boşta kalan umut tükendi bitti.
Yalnızlık kapımı erkenden itti,
Kendi yüreğinin yetimi ve öksüzüyüm.

​Yıkılmam, ayakta kalır bu canım,
Asalet damarım, sabır her yanım.
Budur benim dünyadaki beyanım:
Kendi yüreğinin yetimi ve öksüzüyüm.