NERDESİN HUZUR

Yıllardır ararım izini senin
Söyle de bileyim nerdesin huzur?
Hırs bürümüş desem, gözünü senin
Ne yoktasın ne de vardasın huzur.

Ne köşkte yaşarsın, ne barakada
Ne sarayda varsın ne çok parada
Nadir rastlanırsın şu yerkürede
Fethedilmez güçlü surdasın huzur

Gönül bağındaki gonca güldesin
Nezaket damlayan tatlı dildesin
Zerafet nakışlı hassas tüldesin
Kötülüğü örten perdesin huzur

Bedende daralır, ruhta yaşarsın
Bazen ırmak olur, dolup taşarsın
Kuruyan gözlere yağmur taşırsın
Rahmet ile coşan kırdasın huzur

Sevgi denizinde yelken açarsın
Küfürde barınmaz derhal kaçarsın
Şefkat kanadıyla aşka uçarsın
Aşk denilen kızıl kordasın huzur

Tamahkârın kapısını çalmazsın
Zalimlerin kalp evine dolmazsın
Gönül kıranlara mihman olmazsın
Engin yüreklerin yurdusun huzur

Nasırlı ellere olursun merhem
Sömürene kabus, emektara em
Yanık bağırlara olursun zemzem
Alındaki helal terdesin huzur

Nurgül’üm gönüldür senin otağın
Merhamet yorganın, vicdan yatağın
Kuru ekmeğine olur katığın
Yuvasına sadık yârdasın huzur.

Nurgül KAYNAR YÜCE/ K. MARAŞ