​
​Ekmek verdiklerim sofrayı yıktı,
Gönül kapısını araladığım,
Önce gidip düşmana sırtımı sattı.
Ziyanı yok, bu da geçer elbet,

Dost dediklerim canımı aldı,
Geride sadece koca bir nefret...
​Ben mi çok saftım, dünya mı hile?
Her söze inandım, her gülen yüze.

Meğer biriktirmişler her şeyi dilde,
Vururken acımadı hiçbiri bir nebze.
Dost dediklerim canımı aldı,
Beni bıraktılar sessiz bir közde.

​Sırtımdaki izler birer mühürdür,
Kimin eli değdi, kimin gölgesi?
Bu hesap mahşere değil, bugündür.
Sustu artık vefanın o yalan sesi,

Dost dediklerim canımı aldı,
Kesildi ömrümün en tatlı neşesi.
​Yürürüm artık tek başıma yolları,
Gölgesiz ağaçlar dikerim içime.

İstemem kimseden sahte kolları,
Bakmam artık aynadaki biçime.
Dost dediklerim canımı aldı,
Karıştı hüzünler her bir içime.

​Buna yıkılmak mı derler, sanmam,
Ben küllerimden doğmayı bilirim.
Bir daha o sahte nurlara yanmam,
Gerekirse tek başıma ölürüm.

Dost dediklerim canımı aldı,
Şimdi ben bendeki beni bulurum.
​Altı kıta mühür olsun bu yara,
Altı kez kapansın o eski defter.

Düşürdüler beni bitmez bir zara,
Ama bu yürek her şeye yeter.
Dost dediklerim canımı aldı,
Gidişleri olsun ölümden beter.