​Gelinlik giymiş gibi ak pak mısralar,
Süslendi, büyülendi kalemimde duygular.
Şiirlere can veren, umuda süren sensin,
İçimdeki sızıyı göğe erdiren sensin.

​Varsın olmasın cebimde dünya malı, maaşım,
Şiirler doyurur karnımı, dik durur başım.
Yeter ki sevilmeye, sevmeye nefes olsun,
Her solukta içime şiir huzuru dolsun.

​Değerimi bilmeyen varsın hiç bilmesin,
Gönül kapımdan içeri tek bir yabancı girmesin.
Allah görüyor ya çabamı, o bana yeter,
Dostum, sevdiğim yanımda; gerisi rüzgârla gider.

​Boşverdim artık değersizlere değer vermeyi,
Öğrendim şiirlerle kendimi sevmeyi.
Susmaz kalemim, susmaz dertli yüreğim,
Hece hece yaşamak benim tek dileğim.

​Sonumu bilmeden, aşkla yazarım,
Noktayı koymayı unutur, hayale dalarım.
Bu şiir burada şimdilik son bulsun,
Yüreğin huzurla, kalemin ilhamla dolsun.