İçimde koca bir yalnızlığı hırpalıyorum
Eski bir avluda çocukluğum
Bez bebeğimi uyuyup küçük bir
anne telaşında oluyorum bazen
Bazen kocaman bir gökyüzü

Suya yazılar yazmayı senden öğrenmiştim ilk defa
Sevmeyi ve o sevgiyle büyümeyi
Nahoşluğu dokunmatik ekranlarda gördüm mesela
Kendimi ikiye bölüp
kaybettiğim zamanı aradım hep o eski avlularda

Sonra yüzümdeki çizgiler çoğaldı
Ellerim de yitirdi masumiyetini
Dilim tökezlerken anlatmak istediklerini
Ne varsa hep
susmak istedim
Susup içimi acıtmak
Ve kesmek tam ortasından denizi

Bir hevesle çoğalıp akmak istediğim nehirlerde kayboldığumda
En çok cehaletin parmak izleriyle çizdiler yüzümü
Ben o cehaletin içimde boğuldum aslında

Sonra, en çok dikiş olan yerlerini biledim kalbimin
En çok da kapı arkasından süzülen güneşli gönlerin
fotoğraf karelerinde eskidim
Yüzümde onca zamann yorgunluğu

Herkes, görsün bilsin beni şimdi
Keskin bir bıcağın üstünde bilerken
bildiklerimi
Öğrendiklerimin kaburgasıyım ben..

Fruze Özge