Düşman bellidir, kılıcı çıplak,
Gözünde nefret, dilinde nifak.
Bilirim nereden vuracak darbe,
Ruhum kuşanmış, hazırım harbe.
Onun siperi karşımdadır elbet,
Beni ayakta tutar bu nefret.

Lakin dostun gülüşü, zehirli bir ok,
Ondan gelecek yaraya dermanım yok.
Sırtımı döndüğüm o uçurum kıyısı,
En derin izdir kalp ağrısı.
Düşmanla dövüşür, yorulmam ama,
Dostun hançeri sığmaz hiçbir gama.

Tanrım, sen beni sakın yakınlarımdan,
Emin eyle o sahte bakışlarından.
Ben bilirim kurdun puslu yolunu,
Savuştururum düşmanın sağını solunu.
Yeter ki hançer arkadan gelmesin,
Gönül sarayım içten devrilmesin.

Açık denizlerde fırtınayla yarışırım,
Düşmanla kavgada her gün barışırım.
Bilirim cepheyi, korurum serhaddi,
Aşamaz kimse koyduğum o haddi.
Fakat sen koru beni, "biz" diyenlerden,
Gönül soframda zehir gizleyenlerden.


(KOR)