YORGUNUM EVLAT

Yorgunum be evlat.
İçimde biriken suskunluklardan,
söylenmemiş sözlerin ağırlığından yorgunum.

Gözlerim dolu dolu bakıp da “İyiyim” demek zorunda kalışımdan,
kendimi aldatışımdan yorgunum.

Yorgunum be evlat.
Bir ömür omzumda taşıdığım insanlardan,
beni yarı yolda bırakanlardan,
sırtımı döndüğüm an,
hançerlenmemden yorgunum.

Yorgunum be evlat.
Sevmenin bu kadar eksilttiği bir dünyada;
hâlâ sevmeye çalışmaktan yorgunum.

Her kırılışta biraz daha susup,
kırılan yerlerini onarmaktan,
ve içime gömülmekten yorgunum.

Yorgunum be evlat.
Geceleri bitmeyen düşüncelerden,
sabahı getirmeyen uykusuzluklardan,
kısaca;
umut diye sarıldığım her şeyden yorgunum.

Yorgun olsam da evlat;
vazgeçmiş değilim.
Artık durup dinlenmek istiyorum.
Çünkü ben de insan gibi saygı görüp,
insan gibi sevilmek istiyorum.

Ve ben…
Hâlâ içimde az da olsa;
insanlıktan kalan sevgiye,
saygıya,
sadakate hürmet ederek,
ömrümü tüketmek istiyorum.

Efkan ÖTGÜN