GÜVEN

Güven mi dedin?
Ne alaka şimdi?
Durup dururken huzurumuzu kaçırıyorsun.
Bak ne güzel alışmıştık birbirimizin kuyusunu kazmaya…

Törpülemeye bile gerek kalmamıştı tırnaklarımızı.
Dudaklarımızdaki sahte tebessümlerle uzaya enerji gönderiyor, eşimizin,
dostumuzun mutluluğu için geri dönmesini bekliyorduz.
Yazık ettin…
Gerçekten yazık ettin.

Sahte ve yapay bir düzenin içinde; kimden ne kadar çalabiliriz?
Kimin mutsuzluğundan beslenip mutlu olabiliriz?
Kimi gözyaşlarıyla açlığa ve sefalete sürükleyebiliriz, diye hesaplar yaparken;
Bütün düşlerimizi yalnızca kendi mutluluğumuza çevirmeye uğraşırken,
şimdi çıkmış “güven” diyorsun.

İmgelerimizi yontmanın sırası mıydı?

Eminim artık bütün duygularımız birbirine karışacak.
Altüst olacağız.
Çünkü bir kez bulaştık mı o duyguya, kurtuluşu yoktur güvenin.

Bir kere onun verdiği hazzı yaşamaya gör…
Şekli unutulur belki ama tadı kalır insanın dimağında.

Nereden çıktı şimdi bu güven meselesi?
Hem biz fakir insanlarız.
İmkânlarımız da sınırlı.
Nasıl yetiştireceğiz bunca güvenin parasını?

Hangi markette satılır mesela?
Metreyle mi ölçülür?
Kiloyla mı verilir?
Yoksa borsası mı vardır?

Efendim?
Anlamadım.
Hangi diyarda bulunur?

Çok mu konuştum?

Evet, biraz sıkıcı biriyimdir.
Söz konusu dostluksa ince eleyip sık dokurum.
Ben ahde vefalı insanı severim.
Dost olacak insanı gözünden tanırım.
Kadirşinas olanı, samimiyet taşıyanı…

İstersen bana ukala de.
Ama birinin gözüm tuttu mu, davranışları bana güven verdiyse;
Nasırlı da olsa elleri, hiç tereddüt etmeden çıkarır yüreğimi avuçlarına bırakırım.

Budur benim mizacım.

Sana ters gelir belki…
Ama ben;
Ahde vefalı olanı severim.
Kadirşinas olanı severim.
Riyadan uzak, tevazu sahibi insanı severim.

Hele bir de kendisi gibi yaşayan insanlar yok mu…
Onlar için “uğrunda ölürüm” derim.
“İşte dost budur” derim.

Ben dost dediğime güvenirim.
Varsın bazen hata yapsın.
Hem kim kusursuz ki bu düzende?

Bırak bazen yaralarımızı kanatsın.
Tatlı tatlı kaşınmasının da bir anlamı vardır.
Yeter ki insanın içine uyuz gibi işlemesin sahtekârlık.

Sen de biraz hoşgörülü ol.
Biraz kendini sev.

Çünkü dostluk ve güven söz konusu olduğunda bana hep aynı şeyi söylerler:

“NESLİ TÜKENMİŞ…”
“KORUMA ALTINA ALINMASI GEREKEN İNSAN…”

Öyleyse;
Biraz zaman ayır da tanı beni…

Bir baba yeni doğmuş bebeğini havaya attığında,
Bebek korkmaz.
Çünkü bilir…
Babası onu tutacaktır.
İşte güven budur.

Bir anne bebeğini emzirirken de aynı güven vardır.
Çocuk bilir;
Annesi onu en temiz, en besleyici şeylerle doyuracaktır.
Ve en önemlisi…
O iki insanın kendisine ihanet etmeyeceğini hisseder.

Bir de kurak yaz günlerinde yağmur duasına çıkan insanlar vardır…
İşte o da inançtır.
İNANÇ.

Gerisi sana kalmış.
Kime güvenirsin, neye inanırsın…
Onu da en iyi sen bilirsin.

Efkan ÖTGÜN