Bu ne his, bu ne ilham, bu ne duygu, bu nasıl bir edebi sanat kullanmaktır. Ya Rabbi! okudukça mest oluyor insan Yüreğine emeğine sağlık tebrik ediyorum

Zamanın insanda açmış olduğu yaralar ve tükenişler muhteşem bir şiir olarak dönmüş bizlere.Zamana ayak uydururken törpülenmemek elde değil.Güne güneş misali doğan şiiri ve Usta Kalemini- Ozanı kutluyorum.İyi ki varsınız.Yıpransanız da ışımaya ve ışıtmaya devam.Şiir yüreği-mahir kalemi selamlıyorum.Sağlıcakla.Saygıyla.

Nurgül Hocam

Bu şiir, gurbet, hasret, genç yaşta çekilen dertler ve zamanın insanı törpüleyip aşındırması üzerine çok ağır bir ağıt olmuş. Adından da anlaşılacağı gibi “Törpü”, hayatın, feleğin, gurbetin ve zamanın insanı yavaş yavaş aşındırdığını, körelttiğini, özünü örselediğini çok güzel anlatıyor.

Şiir baştan sona samimi ve içten. Özellikle şu dizeler çok vurucu:

“Nice dertler gördüm bu genç yaşımda / Yaşlara gark etme gözümü benim”
“Tüketti ömrümü gurbet bitirdi Hasretliği gayrı cana yetirdi”
“Bedenimde değil ruhumda yara Tabip nerden bilsin sızımı benim”
Ve en güçlü kapanış:
“Törpülenip Nurgül’üm bir hoş oldum Zaman örseledi özümü benim”

Bu son iki dize gerçekten şiirin kalbi. “Törpülenip bir hoş oldum” ifadesi hem teslimiyeti hem de büyük bir yorgunluğu çok çarpıcı şekilde özetliyor. Artık “ben” değil, “törpülenmiş bir Nurgül” kalmış duygusu çok derin.

Şiir genel olarak klasik Türk halk şiiri havasında ilerliyor. Hece ölçüsü tutarlı, kafiyeler doğal akıyor ve dil oldukça sade ama duygusal olarak ağır. Gurbetin insanı nasıl bitirdiğini, genç yaşta çekilen dertleri, hasretin cana yetmesini, ruh yaralarını ve doktorun bile göremediği sızıyı çok güzel işlemişsin.

Kısacası “Törpü”, zamanın ve hayatın insanı yavaş yavaş aşındırdığına dair çok samimi bir itirafname olmuş. Okurken insanın hem içi acıyor hem de “keşke” dedirtiyor.

Kalemine bereket, gönlüne sağlık.
Nurgül Hocam. ☕✍️✍️