Kalıp: Mef’ûlü / Mefâîlü / Mefâîlü / Fe’ûlün
Şema: - - . / . - - . / . - - . / . - -

İrfân ile bezenmişi âdem yolun seçsin,
Sanmâsın o musîbetin yazgı ile geldi.

Sarsılsa o câm, ömr-i azîzin bir enkazı,
Zulmün sesidir, kalpteki her zehr-i avazı.

Mülkü yakar, mahv eyler o mel’ûn kumar nârı,
Ağlar çocuk, çöker yuva, kalmaz hiç bahârı.

Gözlerde donan yaş o gençliğini yitirmiş,
Bir gölge olup neş’eyi rüzgârda bitirmiş.

Köksüz dala benzer kişi rüzgârın önünde,
Kök yoksa eğer, dert kalır her kışlı gününde.

Dâğlar gibi dik durmak o âdem için elzem,
Sensiz geçen her an, inan ölmekten de mübrem.

Sahte cihân içre bulunmaz cânın o izi,
Yıkma yarın şânını boş hırs u hevesle.

Sev canla aileni ve faydan olsun o halka,
Kır zinciri artık, uyanık bak şu hayâta.

Verme geçici lezzete o parlak yarını,
Hür ol, bilincinle koru insânlık adını.