Ben bendeki seni sevmiştim,
Sendeki sen
Sende kalsın…
Bir zamanlar içimde büyüttüğüm o ince sızı,
Şimdi adını bile fısıldamaya çekindiğim bir hatıra gibi.
Bende ki yerin hâlâ aynı,
Ama artık mesafeler kilometrelerle ölçülmüyor;
Yollar kısalmadı,
Kalpler uzadı sadece.
Birbirine değmeyen iki yalnızlık olduk,
Aynı gökyüzüne bakıp
Farklı gecelerde üşüyen…
Yürekler tenha artık,
Sokak lambaları bile sönük,
Hatıralar ise inadına aydınlık.
Bir zamanlar el ele yürüdüğümüz caddeler
Şimdi adımlarımı tanımıyor,
Ben bile kendimi tanımaz oldum
Sensizliğin içime işleyen ağırlığında.
Sustuğumu bile yanlış anlayan birine
Hangi kelimeyi emanet edebilirim ki?
Hangi cümle,
Hangi harf anlatabilir içimdeki kırığı?
Dil susar bazen,
Ama kalp haykırır sessizce;
Sen duymadın,
Duymak istemedin belki de…
Ben anlatmaya çalıştıkça
Sen başka anlamlar yükledin suskunluğuma,
Oysa ben susarken bile
Sana dair konuşuyordum içimde.
Bir tek sen eksiktin
Beni anlamaya niyet edenler arasında.
Şimdi ne desem eksik,
Ne desem fazla…
Kelimeler bile taraf tutuyor artık,
Ya seni savunuyor
Ya beni yaralıyor.
Ben bendeki seni sevdim,
Kirlenmemiş, yorulmamış,
İçimde büyüttüğüm o saf hâlini.
Sen ise kendinden bile uzaktın belki,
Ben sana yaklaşırken
Sen kendine yabancıydın.
Artık ne bir serzeniş var içimde
Ne de bir beklenti…
Sadece yorgun bir kabulleniş,
Sessiz bir vedanın izleri.
Çünkü bazı insanlar
Birbirine ait değildir,
Sadece bir süreliğine
Aynı kalpte misafir olur.
Ve bazı sevgiler
Yaşanmaz,
Sadece içte taşınır
Ve usulca bırakılır zamana…

Kadir TURGUT