KAVUŞALIM SEVDİĞİM
Fevzi Emir Yılmaz


Artık eskisi gibi görmüyor iki gözüm,
Yıprandı ardısıra saklandığım şu yüzüm.
Ölümsüz seviyorsam, sanma ki ölümsüzüm;
Ecel tene değmeden, kavuşalım sevdiğim.

Bırak o taş kalbine biraz merhamet aksın,
Ateş saçan gözlerin artık sevgiyle baksın,
Bir kor düşsün kalbine, ikimizi de yaksın;
Deniz ve sahil gibi, kavuşalım sevdiğim.

Gel, kır şu inâdını; aç gönlünü sevgiye.
Rabbim o güzel kalbi vermedi mi sev diye?
Sevip sevilmek varken bu ayrılık ne diye?
İbâdet bilip aşkı, kavuşalım sevdiğim.

Âşıklar kitabına konu olsun ismimiz,
Varsın bizim de olsun gülümseyen resmimiz.
Sevdanın ateşiyle küle dönsün cismimiz;
Pervâne alev gibi, kavuşalım sevdiğim.

Gel, dualar ederek çevirelim yazgıyı.
Gösterelim bu aşka hak ettiği saygıyı;
Yaradan gönlümüzden söküp atsın kaygıyı.
Kaderle hemhâl olup, kavuşalım sevdiğim.

Farz et ki ikimizin bu bahar son baharı;
İzin ver, ayrılığın sönsün ateşi, hârı.
Silinsin bu hasretin gönlümüzden buharı;
Tövbekâr olmuş gibi, kavuşalım sevdiğim.

İste, kalan ömrümü ayağına sereyim.
Eğer kurbân ararsan al canımı, vereyim.
Yeter ki gelirim de sırtıma yükleneyim;
Aşıp hasret çölünü, kavuşalım sevdiğim.

Belki benim suçumdu senden uzakta kalmak;
Yakışmaz vicdanıma senin âhını almak.
Kırıldı tüm gururum; zor gelmiyor yalvarmak.
Ne olursun gel artık; kavuşalım sevdiğim.