Akşam iner usulca şehrin omzuna,
Sokak lambaları birer birer yanar,
Herkes kapısını çeker üstüne,
Ben yine içimde kalanla kalırım.
Penceremde bekleyen bir gölge var,
Adını fısıldayan rüzgâr gibi;
Gidenler çoktan yerini bulmuşken
Ben kaybolmuş bir harf gibiyim cümlede.
Ne olur sen de sönme içimde,
Zaten gece ağır,
Zaten kalbim kırılgan bir cam;
Bir adım daha gidersen
Paramparça olur yarın.
Herkes bir omuza yaslanır,
Bir sıcak çay buharında unutur günü;
Ben hatıraların soğuk taşında
Üşüyen bir çocuk gibi.
Diyorlar ki zaman her şeyi alıştırır,
Oysa bazı boşluklar büyür sadece.
Ne kadar çok yol yürüdüysem
O kadar az vardım bir yere.
Biraz da sen hisset içimdeki sızıyı,
Biraz da sen taşı gecenin yükünü.
Ben sustukça çoğalan bu hasreti
Bir kez de sen çöz, bir tek sen duy.

Gitme demiyorum artık dudaklarımla,
Ama kalbim hâlâ aynı yerde:
Yaralı, yorgun
Ve sana doğru açık bir kapı gibi.