Sevmek

Sevmek, bir kapı aralığından sızan son ışık gibi
Geceyi yırtıp gelen, ama sabahı getirmeyen.

Adın dilimde bir dua, kırık bir dua
Her hecesi düşerken içime, kanıyor bir yerim.

Gözlerin uzak bir şehirde kaldıysa da
Ben hâlâ o sokağın başında bekliyorum seni
Yağmur altında, rüzgâr altında, zaman altında.

Sevmek, seni düşünmekten uyuyamamak
Ve uyumadığım her gece, seni daha çok özlemek.

Kalbimde bir bahar dalı kırıldı sen gidince
Ama hâlâ tomurcuk veriyor, inatla, aptalca.
Çünkü sevmek, vazgeçmemektir
En çok vazgeçmek gerektiği anda.

Hasretin bir nehir, ben kıyısında susuz
Aşkın bir ateş, ben içinde yanıp sönen kül.
Özlem ise aramızdaki mesafe değil
Her nefeste içime çektiğim sensizlik.

Sevmek, seni kaybettiğimi bilerek
Yine de her sabah adını fısıldamak güneşe.
Ve belki bir gün, çok uzak bir günde
Geri döndüğünde, hâlâ burada olduğumu görmek.

Sevmek budur işte:
Sensizken bile, sana ait kalmak.
Sonsuza dek, sessizce, inatla, acıyla
Seni sevmek.
Gazi Şahin
Kul Yorgun