Gidişin bir eksilme değildi bende, kalışın büyük bir gürültüydü sadece.
Bu bir infazdır; içimdeki seni kustukça hafifledim, azaldıkça kendime geldim.
Seni sevmek, kendi üzerine basıp geçmekmiş meğer;
Ben seni aslında, bende seni öldürerek sevdim.

Eskiden her cümlemde adın gizliydi, bir zehir gibi kanımda gezen.
Şimdi en derin sustuklarımda bile zerren yok, bitti o ihlal.
Dikiş tutmayan o yara dindi sonunda;
Artık ne bende bir eksiksin, ne de bende varsın.

Biriktirdiğim ne varsa sana dair, hepsini o karanlık boşluğa fırlattım.
Gözlerindeki o sahte ışığı, kendi ellerimle geceye gömdüm.
Ben seninle dolarken aslında ne çok talan edilmişim;
Şimdi açtığın o gedikleri,
Kendi sessizliğimle ördüm.

Hatıralar artık kambur değil sırtımda, fırlatıp attım bir boşluğa,
Sana çıkan her yolun sonuna koca bir duvar çektim, geçemezsin.
Kendi içimde verdiğim o kanlı iç savaş bitti;
Ben en büyük huzuru,
Senden vazgeçtiğim gün gördüm.

Sana yazdığım o mısraların mürekkebi çoktan kurudu.
Sayfalarda bıraktığın o kirli parmak izlerini kazıdım tek tek.
Anladım ki sevmek, bazen sadece kendini kurtarmaktır;
İnsan en çok, koptuğu yerden yeniden canlanıyor.

Özlemek mi? O bir hastalıktı, zehrini akıttım damarlarımdan.
Sesin artık kulağımda sadece bir gürültü kirliliği, fazlalık.
Ben seninle kaybettiğim o saf çocuk gülüşümü;
Bu mutlak kararın ardındaki tenhada buldum.

Yıktığın ne varsa, harcı nefretimle yeniden karıldı;
Sen bende sadece, bitmesi gereken bir sızıymışsın.
Adını anmıyor artık dudaklarım, dilimi dağladım isminle.
Seni hatırlatan her sokağa sırtımı döndüm, bir daha bakmamak üzere.

Kendini bulmakmış, bir başkasının bataklığında kaybolurken.
Hükmün verildi; ben seni bu son kesiğin derinliğine hapsettim;
Şimdi o boşluk doluyor, ben yeniden var olurken.

Gölgen bile çekildi artık bu evin duvarlarından, kurtuldum.
Artık ne bir sitem var dilimde, ne de bir "ah" dökülür içimden.
Herkes hak ettiği o soğuk karanlığa gömüldü sonunda.

Beni sana mecbur kılan o bağları tek hamlede kopardım;
Kendi enkazımdan sağ çıktım,
bu infazın sonunda.
Şimdi senin için en büyük ceza, yokluğum değil;
Bana baktığında, orada artık seni görecek hiçbir şeyin kalmamasıdır.

Cemre yaman