Omurga
önemlidir.

Omurga
sizi dik tutar.

Omurgasız değilim,
sıvı değilim.

Gittiğim yerlerde
bir kabın şeklini almam,
dolduğum yere kıvrılmam.

Benim bir şeklim var.
O ki,
güneş gibi,
ay gibiyim ben.

Tek şeklim var;
döngüm belli,
yolum belli,
yörüngem belli.

Herkese bir şekil
almasını kalpten
tavsiye ederim.

Sonuçta omurga
önemli bir organ.

Başım dik, alnım temiz,
vicdanım rahat.

Her yerde ve herkese aynıyım.

Varsın bazı işlerim olmasın,
varsın hakkım yensin,
hatta bana kızsınlar,
“Şuna da sussan ne olurdu?” diye.

Umurumda değil.

Omurgamla vicdanım rahat.

Omurga…
Ah, keşke herkeste olsa.

Bazen bir poliste olsun istersin,
bazen de bir öğretmende.
Ama yoktur.

Kimde olduğu belli değildir;
zor anda daha net anlarsın.

Bazen bir sokak satıcısında
en sağlam omurgayı görürsün.

Başka kimde olabilir?
Mesela canavarda?

Bazen bir hayvanda bile
omurga olabilir.

Keşke herkeste olsa,
ülkemde, dünyada.

Herkeste olsun istersin,
bir omurga…

Ama yoktur.