Zamanın Anatomisi

Mevsim değişirdi; yaz gider, kış gelirdi.
Sokak sokak döşenen kömürler
telaşına düşerdi
yüzleri tebessüm bakan insanların.

Birlik içinde dirlik vardı.
Kalp değil,
kırılırdı kömürler; dolardı kömürlükler.
Üzerinde pişirilen yemeğin
kıymeti vardı, içilen çayın.

Lüks lambasıydı bazen,
bazen eriyen bir mum aydınlatırdı.
Mumun önünde tutulan elin
gölgesinden oyunlar yapardık
şimdinin soğuk duvarlarında.

Karanlıktı; neşemiz vardı.
Şimdi nesil değişti:
karanlık yerine
zifiri bir umutsuzluk var.

Hiçbir acıdan
habersiz büyüdü küçüklüğümüz;
büyüdükçe büyüsü kaçtı
alkışlanmayan dünün.

İp atlayan,
misket oynayan,
saklambaç, kör ebe…
daha niceleri.
Betonların altında kalan her şey
geçmeyen geçmişin izini taşıyor.

Saygıya hasret büyükler alıyor yerini;
kalmayan hürmetin edepsizliği
bağırıyor odalarda.

Serdar Özyanız