Kırıldı bendin sabrı, döküldü dile nehir,
Dizgininden boşaldı, sığmıyor yatağına.
Sürükler önüne ne varsa, koca bir şehir,
Teslim olmuş suların o bitmez sağanağına.

​Gürültüsü bir çağrı, köpüğü beyaz bir iz,
Toprağın bağrın açar, geçerken hoyratça.
Ne bir engel tanıyor, ne dursa bizden bir iz,
Yıkıp geçer her şeyi, kendince mağrurca.

​Dindiğinde bu öfke, çekilince o sular,
Geriye sadece hüzün ve tortusu kalır.
Gözlerde yaş, yürekte bitmeyen bir sızı var,
Taşkın gider, geriye sessiz bir sükut kalır.

​Balçıkta izi kalır, yitip giden düşlerin,
Eski bir hatıradır, artık o şen günlerin.
Dili tutulmuş gibi, o mağrur gülüşlerin,
Yüzünde isi kalır, dumanlı tüm dünlerin.

​Yine de toprak gebe, her kışın baharı var,
Küllerinden doğmayı elbet bilir bu canlar.
Yarayı sarmak için derin bir sabır var,
Yeniden kurulur elbet, yıkılan tüm dünyalar