KADER
Bir urgan gibi uzanır zamanın avuçlarında,
görünmez düğümler atar her adımına.
Sen yürüdüğünü sanırsın kendi yolunda,
ama yollar çoktan çizilmiştir ufkuna.
Bir rüzgâr dokunur kalbine,
Yönünü değiştirir.
Bir bakış yeni kapılar açıp kapatır.
Tesadüf dediğin şey sessizce fısıldar:
“Ben yalnızca kaderin başka bir adıyım.”

Ne tamamen yazılmış bir hikâyeyiz biz,
ne de boş bir sayfa, baştan sona hürüz.
Bir yanımız seçim, bir yanımız sır...
Kalem elimizden, mürekkep gökyüzünden gelir.
Belki de kader, varılacak yer değildir;
Kader dediğin belki bir aynadır içten içe,
bakanı kendine geri çağırır sessizce.
Yürürken kim olduğundur asıl cevap.
Çünkü insan bazen yolunu bulamaz...
Yolda kendini yaratır her gizemli adımda.

Uzaklarda ararsın çizilmiş yazıyı.
Oysa harfler kalbin secdesinde gizlenir.
Adım attıkça “ben” erir gölgeler içinde.
İsimler düşer, geriye yalnız O kalır.
Anlarsın yazılan da yazan da birdir.
Damla denizi bulunca kendini tanır.
Teslimiyet bir kapıdır, korkma açmaktan,
çünkü kaybolmak değildir, hakikatte yok olmak.
Kader, belki de sevmeyi öğrenmektir.
Her olanda O’nu biraz daha bulmak.

Ey gönül, kader dediğin bir davettir aslında,
kapına her an vurur, görünmez bir el.
Açarsan aşk girer içeri sessizce,
Açmazsan dünya olur sana bir çöl.
Dön dedi içimdeki ses, dön, yine dön...
Yol sandığın şey daireden ibaret.
Başladığın yere varınca anlarsın:
Aranan sensin, arayan ibaret.

Bir mum gibi erimeden ışık doğmaz.
Bir damla düşmeden deniz bulunmaz.
Kader, seni senden alıp götürür ta ki “ben” dediğin perde kalmaz.
Sus şimdi!
Kalbin dinlesin hakikati.
Kelimeler bu sırrı taşımaz bazen.
Çünkü kader dediğin satırlarda değil, aşkın ateşinde okunur yine yeniden.

Radiye Solmaz Diri