Öncelikle başınız sağolsun kalemdaşım mevlam böyle acılar yaşatmasın...Paylaştığınız bu dizeler, bir felaketin —özellikle de hafızalarımızda taze olan o büyük sarsıntının— ardından kalan boşluğu çok derin ve sarsıcı bir şekilde anlatıyor..."Ayakkabıların kapı önünde sahipsiz kalması" ya da "güneşin bir suçlu gibi doğması" gibi kelimelerin bittiği yerdeki o ağır duyguyu doğrudan kalbe dokunduruyor ve okuyanı o anları tekrar yaşatıyor..şaire bacım sadece bir doğa olayını değil, bir devrin kapanışını ve bitmek bilmeyen o "artçı hüzünleri" anlatıyor bizlere..
​"Siyah karlar yağıyordu...": Umudun ve temizliğin simgesi olan karın bile bu acıyla kararması, atmosferin ağırlığını çok iyi yansıtıyor.
​"Saatler bir anlığına durdu sanki": Zamanın o andan sonra eskisi gibi akmadığını, donup kaldığını hissettiren güçlü bir vurgu.Yaşayanların hissettiği o tarif edilemez mahcubiyeti ve hayatta kalma sancısını özetleyen çok başarılı bir eser..
Ölen vatandaşlarımıza rahmet acılı ailelerine tekrar başsağlığı diliyorum.

Radiye Hanım, bu dizeler 6 Şubat’ın o dondurucu ve karanlık sabahının ruhumuzda bıraktığı enkazı tüm çıplaklığıyla önümüze seriyor. Şiirinizde depremi sadece fiziksel bir yıkım olarak değil, "yüreklere yerleşen bir artçı" olarak tanımlamanız, acının hiç bitmeyen, her an yeniden tetiklenen o sızısını muazzam bir derinlikle anlatmış.Şiire dair hissettiklerim:"Pencerede yarım kalmış bir ışık" ve "fincan çayın buharı" gibi detaylar, felaketin hayatın en sıradan, en sıcak anında nasıl bir balta gibi indiğini çok sarsıcı gösteriyor. O sahipsiz kalan ayakkabılar, okuyucunun boğazında bir düğüm oluşturuyor.Güneşin bir "suçlu" gibi doğması ve toprağın "utangaç bir sessizliğe" bürünmesi, insanın doğa karşısındaki çaresizliğini ve bu büyük kaybın yarattığı o ağır kozmik sessizliği harika özetlemiş.Büyümeyen Çocuklar: "Uykusunda bir çocuk hiç büyümedi" dizesi, trajedinin en saf ve en acı noktasına dokunuyor. Zamanın bazıları için o dördü onyedi geçe mühürlendiği gerçeğini bir kez daha hatırlatıyor.
Siyah Karlar: Beyazın saflığını kederle harmanlayıp "siyah karlar" olarak nitelemeniz, o günkü kar yağışının bile bir yas kıyafetine büründüğünü çok güçlü bir imgeyle anlatmış.Depremin acısı geçmedi, sadece şekil değiştirdi" cümleniz, bu coğrafyada yaşayan herkesin ortak gerçeği. Bugün 6 Şubat 2026; felaketin üzerinden tam üç yıl geçti ama sizin de dediğiniz gibi, o "artçı sarsıntı" hâlâ kalplerimizin en derin yerinde duruyor.Yüreğinize, kaleminize sağlık Radiye Hanım. Bu toplumsal yaramıza ses olan şiirinizi, isminizle birlikte büyük bir saygıyla karşılıyorum.

Şiir, depremin yarattığı sarsıcı acıyı ve kayıpların derin izini, hem bireysel hem toplumsal bir travma olarak çok etkileyici bir şekilde dile getiriyor. Her dize hem sessizliği hem ağıtı taşırken, kaybedilenlerin hatırlanmasının önemini vurguluyor.

“Gökyüzü aynı, şehir bambaşka; isimler çöktü içimize, yüreklere artçı sarsıntı yerleşti, kayıplar sessiz ama kalıcı…”

Yüreğinize sağlık, tebrik ederim değerli can şairem. Mükemmel bir şiir olmuş, sevgilerimle.