0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
795
Okunma
Sarma... Devamış Dolaş Yalnızlık
gözlerin suskundu
kurumuş yaprak gibiydi
bakışların
ayrılık
nemli bir havaydı
ellerin çatlamış topraktı
uykular bölüktü
bayatlamış
ekmek sertliğiydi
aramızdaki zamanlar
aç kalmış kedi gibi
sürüklendi hatıralar
suskunduk
konuşmuyorduk
gözlerimiz değse birbirine
ölecektik...
yıkık bir bina gibi
çöktük bir kenara
dağılmıştı
ellerimiz
saçlarımız
ve göz yaşlarımız
dalıp dalıp gidiyorduk
ben yaktım bir sigara
sen bakmadın yüzüme
son defa...
korkuyorduk
ürküyorduk
ve sarılıyorduk
yalnızlığımıza..
yalnızlık
yabancı bir şehirdi
ikimizin gitmek istemediği
sürgündük o şehre
sarmaş dolaş
sarılıp yalnızlığa
ayrıldık
sabahın ilk ışıklarıyla...
Aydın UYSAL
2003/İZMİR
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
