çok acılar çektim yoksunluğundan
ve var gücümle direndim acılarına
varlığın kaybolduğunda gözyaşlarımla
sığınacak bir nefes aradım umarsızca
kaderimdi ve hiçbir şey geri getirmeyecekti seni
kabullenip tüm olanları sessizce oturdum o çınar ağacının altına
gölgesinde düşledim hayallerini çaresizce
ve bu hayal filminde oynattım seni başrolde
geri geldiğin anları başa sarıp sarıp izledim
sarıldım var gücümle teninin mehtabına..

sonunda yüzüme vurdu acı gerçek
artık hiçbir şeyin değildim
değersiz bir kemer tokası bile
tıpkı gezegenler gibi her an büyüyordu sevgin içimde
seni herhangi bir tarife sığdıramazdım
seni uçsuz bucaksız göklerde
ve bulutların ardında bir yere koyamazdım
ama körpecik yüreğimin tamamında sen vardın
hem ilkleri yaşattın hem de sonları
sonsuza uzanan yolculuğumda son duraktın..

kederimin dili olsa da anlatsa kaderimin makus talihini
sen envai açan çiçekler içinde en güzel kokandın
tütsüsü kaplıyordu bakışlarının erguvan bahçelerinde
bir aşka en çok yakışandın
mevsimler beliriyordu gamzelerinin tebessümlerinde
bir ilahı anlamak için en güzel sanattın
ve gönül tualimde çizilen en güzel resminle hep vardın
kendimi bilmeme ılıman tebessümlerinle katkı sağlardın..

şimdi bir çürümek ağrısı içindeyim boz satan umursamaz cakalarınla
kalp otağımda sarsıcı bir tufan başlattın
belki bilmezsin bende ki seni
kelamımın güzelleşmesinde her merhalede sen vardın
yedi kat cennet üstünde bir yerdesin benim için
nasiplensin huriler güzelliğinden nemalansın
sen hep başlayan hiç sonlanmayansın
aciz dilim anlatmak için seni ateşlerde yansın
gölgen üstümde hiç tükenmez bir baharı canlandırsın
sen hiç olmayan fakat hep var olansın
bir nefes ver şu garibe ebedî huzurundan
seni görmeden ölürüm diye eriyorum korkularımdan..!