Yokluğuna alışmak İnan çok zor olsa da
Duvardaki resmine baka baka alıştım
Hasretin alevlenip sönmeyen kor olsada
Sensizlik yüreğimi yaka yaka alıştım

Bu hicran içerim de ağır hasar bıraktı
Dünyanın bütün derdi bendeki son duraktı
Anladım ki kavuşmak sanki bize ıraktı
Kahrımdan dişlerimi sıka sıka alıştım

Vazgeçmedim aşkından birgün dönersin diye
O asil gururunu belki yenersin diye
Bir şans daha verirsin tekrar denersin diye
Acılara boynumu büke büke alıştım

Senden sonra efkar’ın ta dibine daldım ben
Her gece hayalinle hep baş başa kaldım ben
Hüzünlenip ağladım kederimden doldum ben
Gözlerimden yaşları döke döke alıştım

Suya hasret çöl gibi ben de sana hasretim
Aklım fikrim kayboldu bağlandı basiretim
Güç ver diye Mevla’ya oturup dua ettim
Dizlerimin üstüne çöke çöke alıştım

Günler gelip geçerken bu hicran yarasıyla
Yavaş yavaş unuttum dertleri sırasıyla
Araya duvar ördüm sevdanın yöresiyle
Aşkının cezasını çeke çeke alıştım

Sen unuttum zannetme yokluğuna alıştım
hüzünlerin dertlerin zirvesine ulaştım
Her şeye göğüs gerdim acılarla vuruştum
Bağrımdaki okları söke söke alıştım

Eroğluyum yalansız seni sevdim gerçekten
Hiç gitmedinki benim hayalimden düşümden
Vuslata ermek için dilek tuttum içimden
Gönül bahçeme umut dike dike alıştım