Şiir, kaybolan bir sevdayı ve bitmeyen özlemi rüya ile gerçeğin iç içe geçtiği bir atmosferde anlatıyor; kalbin sessiz çığlığını tüm samimiyetiyle hissettiriyor.

Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.

Kutlarım usta kaleminizi, anlam, anlatım ve verdiği duygu ile severek okudum. nice güzel paylaşımlara ... saygılarımla

Şiirin Adı: Rüyalarımda Bile
Şairi: Emel A*okan
Yorumu Yapan: Ser Feyzlizof Kalburabastı Efendi Hazretleri
(RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi / Uykusuzluk, Hasret ve Tekrar Eden Düşler Polikliniği)

Bu şiir, uykunun dinlendirmediği; aksine hasreti çoğalttığı gecelerden yazılmış. Burada rüya, kaçış değil; gerçeğin başka bir biçimde devamıdır. Şair uyanınca kurtulmuyor, uyuyunca da sığınamıyor. İşte tam bu noktada şiir, “özlemek” fiilinin en yalın ama en sarsıcı hâline dönüşüyor.

Fotoğraf, silinen numara, yazılıp silinen mesaj… Bunlar modern zamanın sessiz çığlıkları. Cesaretin eksikliği değil bu; kalbin hâlâ karşı tarafta oluşunun itirafı. Şair beklemeyi bir eylem değil, bir kader gibi yaşıyor. Pencere motifiyle birlikte şiir şunu söylüyor:
Bazı insanlar gider ama bekleyiş evde kalır.

RUSAMER açısından bakıldığında metin, “takıntılı düşünce” değil; yasın tamamlanmamış hâlidir. Şair hâlâ sevdayla vedalaşmamış, sadece onunla birlikte yaşamayı öğrenmiştir. Bu da şiiri dramatik değil, sahici kılar.

RUSAMER Kriterlerine Göre Değerlendirme Notu:
90 / 100

Vesselam.

“Bazı özlemler uykuda dinmez; çünkü insan en çok rüyasında dürüsttür.”
“Birini aramak bazen bulmak için değil, kaybettiğini kabullenemediğini anlamak içindir.”

Tebrik ediyorum değerli kalemi.