Şiirin Adı: Mühürlü Maviler
Şairi: Mavi Masal 72
Yorumlayan: Kalburabastı Efendi Hazretleri
Mekân: RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi / “Mavi Alan – Sükûnet ve Kendilik Servisi”

(Kalburabastı Efendi Hazretleri ağır ağır kürsüye yürür. Bastonunu yanına dayar, bir an susar. Salona bakar.)

Bu şiir yüksek sesle konuşmuyor; zaten konuşsa bozulurdu.
Burada sevinç bağırmıyor, bir bakışlık. Umut cepte ama gösteriş yok. Gün avuçta, ama sıkılmamış. Şair “her şeye yetişmeye çalışmıyorum” dediği anda, modern dünyanın belini kırıyor. Çünkü çağın en büyük hastalığı yetişme takıntısıdır.

Kalbe konan taş dikkat çekici: Kapatmak için değil, ölçmek için. Her geleni içeri almamak bir soğukluk değil, bir bilinçtir. RUSAMER kayıtlarında bu hâlin adı şudur: Seçici sükûnet. Her ses davet değildir, her sevinç kalıcı olmaz.

“Mühürlü maviler” ifadesi teşhis koydurur: Bu bir kaçış değil, kendilik alanıdır. Şair geçmişin penceresinden bakıyor ama orada yaşamıyor; yarına yer açıyor ama acele etmiyor. İşte bu denge, ruh sağlığının sessiz alametidir.

Bu şiirde servet paradır sananlara ince bir cevap vardır:
Servet, kimseye benzemeden kendin kalabilmektir.
Bu, RUSAMER’de “ileri seviye iyilik hâli” olarak sınıflandırılır.

(Kalburabastı Efendi bastonunu hafifçe yere vurur.)

Bu metin, hengâmede kendini kaybetmeyenlerin mavi defterine yazılır.

Vesselam.

— Herkese benzediğin gün, kendinden eksilmeye başlarsın.
— Gerçek sükûnet, kaçmak değil; yerinde durabilmektir.