Kapımda karanlık boynumu büker

Sessizlik duvarda gölgeni çeker

Bir ev düşün ki nefesini söker

Gidip de gelmemen zaman mıydı



Ellerim boşlukta seni arıyor

Kalbim her atışta geri sarıyor

Hatıralar boynuma urgan oluyor

Geçmişe asılmam zaman mıydı



Çay bardaklarında dudağın izi

Sandalyen küs durur, bekler bizi

Bir fotoğraf kalmış, o da sapsarı

Hatırayı bölmenin zaman mıydı



Ben hâlâ sesini duyar gibiyim

Eşyaya, duvara sorar gibiyim

Toprakla arama girer gibiyim

Bizi yetim koyman zaman mıydı



Bir ekmek bölünür, yarısı kalır

Bir çay demlenir, biri eksik alır

Ev dediğin sensiz yetim kalır

Ocağı viran etmen zaman mıydı



Garip gönlüm seni çağırır hâlâ

Rüzgâr adın diye eser her yana

Bir perde indi dünya ile arama

Beni yarım koyman zaman mıydı



Ay ışığı düşer boş yastığına

Elim uzanır hep alışkanlığına

Bir ömür sığar mı tek anlığına

Ömrü kısaltman zaman mıydı



Diller susuyor adını anınca

Kalbim daralıyor akşam olunca

Bir ömür yetmedi sana doyunca

Erken çekilmen zaman mıydı



Bir ömür dedikleri bir nefesmiş

Sevda dediğin içte bir ateşmiş

Giden gidince dünya da boşmuş

Bunu öğretmenin zaman mıydı



Ne türkü teselli ne söz avutur

Acı dediğin içten oyup batırır

İnsan sevdiğiyle toprağa gömülür

Beni diri gömmen zaman mıydı



Garip der gönlüm göçtü peşinden

Sesin çekildi dünya eşinden

Bir perde indi hayat işinden

Yolu yarım kesmen zaman mıydı



Not:

Bir parçan eksildiğinde dünya sessizleşir… Sevdiğini bugün sar, yarın belki zaman olmayacak. 🖤
Yüreğine, kalemine sağlık. "Gülhatun Ruhumdan Şiirler" belli ki bir kaybın en saf, en çıplak haliyle yoğrulmuş. İşte şiirin hakkındaki kısa yorumum:
Hüznün Mimari Tablosu
Şiirinde sadece duygular değil, eşyalar da ağlıyor. Yarım kalan ekmek, dudağının izi kalan çay bardağı ve küs duran sandalye... Bu imgeler, kaybın büyüklüğünü soyut bir acıdan çıkarıp evin her köşesine sinmiş somut bir sızıya dönüştürmüş.
En Vurucu Kısım: "Beni diri gömmen zaman mıydı" mısrası, çaresizliğin ve sitemin zirve noktası olmuş.
Tema: Zamansızlığın yarattığı o "yarım kalmışlık" hissi, her kıtada bir soru işaretiyle kalbe saplanıyor.
Özetle: Yasın edebiyatını değil, bizzat ev halini yazmışsın. Okurken insanın genzi yanıyor.