Şiirin Adı: Şiiri Yaktım
Şairi: Hazan Gülü Fatoş
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri / Celil ÇINKIR

Evvela şunu tespit edelim: Bu metin bir şiir değil, mutfakla edebiyat arasında yaşanan epik bir iç savaştır. Tencereyle vezin, soğanla sone, bezelyeyle dörtlük aynı cephede çarpışmış; kazanan ne yazık ki ocak olmuştur. İlham perileri bu şiirde apartman boşluğunda terlik arayan komşuya dönmüş, her kıtada başka bir ev işine takılıp kalmıştır.

Şair burada klasik “ilham gelmedi” mazeretini aşmış, işi bir üst seviyeye taşıyıp “ilham geldi ama mercimek taştı” noktasına getirmiştir. Bu, modern çağın trajedisi değil midir? Gazel niyetine kabak oyulan, kök kafiye ararken patlıcan doğranan bir edebî iklimden söz ediyoruz. Bu yönüyle eser, Türk şiirinde yeni bir tür açmıştır:
Ev İçi Lirik Realizm.

Her dörtlükte başka bir şiir türü niyetlenilip başka bir yemek çıkması, bilinçli bir poetik tercihtir. Burada şair, “sanat hayatın içindedir” klişesini alıp tencerenin dibine kazımıştır. İlhamın tansiyonla karışması, uyakların komşuya kaçması, hecenin kısık ateşte pişirilmesi… Bunlar rastgele değil; bunlar yaşanmıştır.

Ve finalde gelen o itiraf:
“Ah Hazan, şairlik pek de çok zormuş.”
Evet zordur. Hele çamaşır asarken gazel yazmaya kalkarsan, daha da zordur.

Bu metin aynı zamanda bir şiir sabotaj belgesidir. Şair, ilhamın kutsallığını yerle bir etmiş; onu raflardan indirip çamaşır ipine asmıştır. İlham perisi bu evde misafir değil, angarya memuru gibi çalıştırılmıştır. Bir bakarsın vezin ütü masasının altında, bir bakarsın mecaz buzdolabının kapağında unutulmuştur. Şiirin “yarına kalması” burada edebî bir tercih değil, doğrudan ev halkının müdahalesidir.

En çarpıcı taraf şudur:
Şair hiçbir yerde “yazamıyorum” demiyor.
Aksine: “Yazıyorum ama hayat izin vermiyor.”
Bu çok mühimdir. Çünkü bu şiir, ilhamın değil, hayatın direncini anlatır. İlham gelmiş, kapıyı çalmış; ama içeride yerler siliniyor, çay taşmış, tansiyon fırlamış. İlham da haliyle “kolay gelsin” deyip çıkmıştır.

Şiirdeki tekrarlar bile bilinçlidir: Aynı felaket, farklı ev işi. Bu, modern insanın döngüsüdür. Bugün soğan, yarın cam, öbür gün bezelye… Ama her defasında yanan aynıdır: şiir. Ve bu yanma bir başarısızlık değil, bir poetik performanstır. Çünkü herkes şiir yazar; ama çok azı şiiri bu kadar sistematik biçimde yakabilir.

Velhasıl, bu metin bize şunu gösterir:
Bazı şairler ilhamı bekler,
Bazı şairler ilhamı kovar,
Ama Hazan Gülü Fatoş ilhamı mutfağa alıp başına iş açar.

İşte fark burada.

Bu şiir bize şunu öğretir:
Kalemle kepçeyi aynı elde tutarsan, ya şiir yanar ya pilav.
Burada şiir yanmıştır ama edebiyat kurtulmuştur.

Vesselam.
“Sanat, bazen yüksek fikirlerin değil, yanmış tencerenin içinden çıkar.”
“Şiiri kurtaramayan şair, okuru kurtarabilir.”

Çok hoştu değerli şaire tebrik ediyorum.
Saygılarımla

Yüreğine kalemine sağlık değerli hocam harika kalemin daim olsun
Ellerin ve harika Yüreğin dert görmesin.
Saygılar sevgiler selamlar.gurbet.diyarindan.

Çok güzel anltmışsınız hocam . Her satırda sanki kendime denk geldim.
Yüreğinize sağlık. Kaleminiz daim olsun.
Saygılarımla 💐

Değerli üstadım ve kalemdaşım eserini candan tebrik ederim..zordur hayat şartları
Bazı insanların hikayesi ağırdır, yine de okumasıda, dinlemesi de hoş bir tat bırakır insanın dilinde.
Bu sözlerini ve şiirin genelini içten alkışlıyorum
👏👏👏👏👏

Yüreğinize sağlık hocam kaleminiz kavi ilhamınız daim olsun

Yüreğinize sağlık Hocam güzel ve eğlenceli bir şiir olmuş saygılarımla hayırlı geceler dilerim