4
Yorum
11
Beğeni
5,0
Puan
56
Okunma
İnsan bu—düşer, kalkar, bazen yıkılır,
Kırık bir dal gibi rüzgârda savrulur.
Ama içindeki ışık hiç sönmez,
Karanlıktan doğar, yeniden kurulur.
Her gözyaşı bir damla umut taşır,
Her yara bir şarkı, gizli bir sır.
Yıkıntılar arasından filizlenir hayat,
Ve kalp, yeniden sevmeyi hatırlar.
İnsan bu—hüzünle umut arasında,
Bir köprü kurar kendi yarasına.
Her düşüşte yeniden doğar,
Her kırılışta daha da insanca.
Her sabahın ardında gizli bir seher,
Her karanlıkta ışığa çıkan bir yer.
İnsan bu—yeniden doğar her düşüşte,
Umudu taşır kalbin en derin köşesinde.
Cevap Yaz