Sen giderdin, rüzgâr hüzzam eserdi
Şu feleğe hep ilenirdi kalbim
Bütün sokakları soğuk keserdi
Dilimden imdat dilenirdi kalbim!

Ruhum kör bir kuytuda saklanırdı
Gülmek dudağıma yasaklanırdı
Beni ne gül, ne de bülbül tanırdı
Dilimden imdat dilenirdi kalbim!

Kül boşluğa biçare diz çökerdi
Çocuk gibi dudağını bükerdi
Karanlığa mavi düşler ekerdi
Dilimden imdat dilenirdi kalbim!

Serçeler gökyüzünde kaybolurdu
Balıklar sığ sularda boğulurdu
İzmir hüzünlü bir şiir olurdu
Dilimden imdat dilenirdi kalbim!

Gam sırası dolaşıp geldiğinde
Gözyaşlarım yüzümü deldiğinde
Çığlıklarım arşa yükseldiğinde
Dilimden imdat dilenirdi kalbim!

Yaşamak, iki dağ arası gibi
Hasretin bir bıçak yarası gibi
Bin utanç, milyon yüz karası gibi...
Yokluğuna hep bilenirdi kalbim
Dilimden imdat dilenirdi kalbim!

19. 01. 2026

S.U.

Serkan Uçar