​Bozkırın bağrında bir ince fidan,
Dalları göklere uzanan canan.
Gönlüme serinlik verensin inan,
Rüzgârda sallanan dalsın be Ilgın.

​Adınla yeşerir kuruyan çöller,
Seni fısıldıyor dertli bu diller.
Uğruna serildi taptaze güller,
Ömre neşe veren balsın be Ilgın.

​Güneşin altında gölgen bir huzur,
Gözlerin içimde sanki bir gurur.
Zamanın kalbi de seninle vurur,
Sönmeyen, bitmeyen korsun be Ilgın.

​Bazen bir akarsu, bazen bir deniz,
Senden başkasında kalmadı bir iz.
Seninle her çile, her dert tertemiz,
Ruhumu yıkayan selsin be Ilgın.

​Nazlı bir edayla süzülür boyun,
Melekler mi kurdu sendeki oyun?
Sakin bir limandır o eşsiz huyun,
Dizinde durulan yolsun be Ilgın.

​Yaprağın dökülse kalbin yorulmaz,
Sana sevda duyan asla sorulmaz.
Öylesine saf ki, asla yorulmaz,
Göğsümde vuran bir elsin be Ilgın.

​Kışın ortasında bahar müjdesi,
Kuşların dilinde sevda bestesi.
Aşkın en derini, en gür sesesi,
İçimde yankılan sessin be Ilgın.

​Varlığın şifadır yorgun canıma,
Bir ışık getirdin karanlığıma.
Şiirler az gelir senin yanına,
Her mısra içinde varsın be Ilgın.