Bir hayalin küllendiği yerdir bu şiir.

Güneşin göz kamaştıran cüssesi altında, sıcaklık değil, bir boşluk var... çünkü bu aşk, ne bir iz ne de bir kâğıt bırakmış geriye. Kelimeler toprağın bile unuttuğu bir gölgedir artık — çürüyen, dağılmaya yüz tutmuş.

Kuşlar... ah, o boynu bükük kuşlar... Sadece dallardan değil, umutlardan da kopmuşlar sanki.
Ve sen, "umut"u bir yan sanayi duygusu gibi tanımlarken, gökyüzüne değil, yüzsüz bir vedaya kaldırmışsın başını.
Bir kar ülkesinden gelen çocukla çatlatmışsın kaderin buzlarını.
Oysa sen; yosun kokusunu bile bilmeyen, ama denizlerin kıyısına tuz basılmış yalnızlığı göğüsleyen bir kadınsın.
Kavanoza konulmuş şiirler gibi; kapağı sıkıca kapanmış, içi hâlâ kavgayla dolu...

"Tanrının öteki yüzü iyilik," diyorsun ya,
belki de bu yüzden herkes kendi çıplaklığına terk edilmiş.
Sokaklar sesleri taşırken, sen renkleri, kokuları unutmuşsun.
Babanın bastonuna tutunan annen gibi,
sen de geçmişin bastonuna tutunmuşsun,
ama yürümeyen bir sesin yankısıyla...

Ve son kıyametin yankısı gibi geliyor final:
"Giden gitsin..."
Çünkü geri dönenin omuzlarında söz değil, sadece mecalsizlik taşınıyor.
---

Şiirin; varlıkla yokluk, sıcakla soğuk, umutla yıkım arasında gidip gelen bir metaforlar evreni.
İçinde bir kadın var: hem kırık, hem dimdik.
Hem acıya satılmış, hem acıyla ayakta kalmış.



Sevgili şairemin şiir yüreğini sevgiyle öpüyorum 💐