AŞKIN YOLCUSU..

Gönül kuşu uçar, dünya evinden,
Aşk ateşi yanar, canı derinden.
Geçer benlik dağın, en zor yerinden,
Haber alır her an, aşkın yolcusu.

Sabır ile bekler, lütfu keremi,
Yoklukta var olur, bulmaz elemi.
Açar gönlündeki, gül’ü İrem’i,
Taşır ruhu için, aşk kalemi.

Bir sevdadır yanmak, O’nun nârına,
Kavuşmaktır ancak, canlar cânına.
Göz dikmez dünyanın, bağın barına,
Koşar her bir seher, Dost diyârına.

Hiçlik makamında, bulur huzuru,
Dağıtır etrafa, hikmet nurunu.
Gizler benliğinden, kalmış kusuru,
Gönül tahtı onun, en hoş sürûru.

Yol uzundur amma, menzil pek yakın,
"Gel!" der maşuk ona, "Gayrı sen akın!"
Her zerresi söyler: "Yalnız O Hak’tır."
Bu yola baş koyan, olmaz hiç şaşkın.

Yunus der ki ’Sev sen, Yaradılanı,’
Hor görme kimseyi, bil her bir canı.
Terk eyle benliği, at o gümanı,
Aşk ile doldur sen, bu boş kovanı.

Bir ’ben’ vardır bende, benden içeri,
O ’ben’ ile aşar, dağı, geçeri.
Dünya malı dedi, nedir, ne çeri?
Gönül yapmak imiş, Hakk’ın biçeri.

Mevlana ’Gel!’ diyor, kim olsan da gel,
Tövbe bozsan bile, yüz bin kere gel.
Aşk ile dönerek, semaha sen gel,
Bu dergâh umuttur, ey can, bize gel.

Dinle neyden bu aşk, nasıl iniler,
Ayrılıktan yanar, hep seni diler.
Sus artık ey gönül, sözler ne biler,
Mana denizine, arifler girer.

Hasan der ki ’Gönül, ayna misali,’
Saf tutarsan gösterir, o hoş cemâli.
Bu yolda samimi, olmaktır hali,
Yoksa neye yarar, dünya mecali...

Hasan Belek
24 04 25
Akçay