Aşk vuslatı zordur, kolay varılmaz,
Sonsuzluğa uzar gider, yorulmaz.
Hayâli takarsın ancak peşine,
Ay geçer, yıl geçer gönül durulmaz.



Saygıdeğer üstadım,
İhlas içindeki duygularla ve akıcı bir üslupla harika yazılmış, muhteşem güzellikteki şiiriniz için gönülden kutluyorum tebrikler.
Kalemine ve ihlas dolu yüreğine sağlık diliyorum, ilhamın kesilmesin daim olsun her zaman.
Sonsuz selâm, dua, saygı ve hürmetlerimle.
Ellerinizden öpüyorum.
Allah'a emanet olun.
Sağlıcakla kalın.

Ömrünüze bereket hocam,
Ne de güzel bir yürek esintisiydi öyle...
Nicelerine daha okuruz inşallah, Allah'a emanet olun

Hasretle yandıkça gönül köz olur,
Bir bakış, bir nefes bile söz olur.
Aşk, sabırla yoğrulmuş bir ateştir,
Yanmakla pişmeyen, aşkı bilmez olur...

Sevgili üstadım Merhaba.

Enver Özçağlayan’ın Şiirinde Aşkın Sınırında Yanmak

Enver Özçağlayan’ın “Sınır” şiiri, yüreğiyle düşünen, sözüyle dua eden bir şairin kalbinden kopup gelen sessiz bir yangının adıdır. Onun şiiri, aşkı vuslata ermek için değil, vuslata giden yolda yanmayı göze alanların duası gibi akar. Bu şiirde aşk, kolay ulaşılacak bir menzil değil; hayali bile can yakan bir özlemdir.

Zamanla yarışan, hayalin peşinde yılları unutan bir gönlün hikâyesidir bu. O gönül ki durulmaz, sığmaz, kabına razı olmaz; hep taşar, hep sınırda kalır. Şair bilir ki aşkın yolu çölden geçer, bu yolda yürüyenler dağları deler, meczupluğa varır, ama yine de “O Bir”e yönelmeden huzur bulamaz.

Özçağlayan’ın şiiri, kalbinle yürüdüğün ve sonunda sınırına varıp diz çökerek “Yanmaya razıyım” dediğin bir yoldur. Çünkü onun dilinde aşk, ulaşmak değil; uğrunda yanmayı seçmektir. Vuslatın kendisi değil, vuslata niyetin kutsaldır.

Ve en çok da bu yüzden, onun dizelerinde aşk sınırda kalır ama orada çiçek açar, orada dua olur, orada insan kendi içindeki hakikati bulur.

Saygı ve hürmetlerimi sunuyor ellerinizden öpüyorum.

Delibal