Unutmak mı?
Unutmak mı? Neyi?
Ne konuşma, ne tanışma,
Ne yaşanmış bir dünya kelamı…
Ya neyin nesidir bu fırtına?

Görmesek de, duymasak da,
Bir kabus gibi çöktü üstüme.
“Kalp kalbe karşıdır” derler,
Görüldüğü gibi koptu birden.

Sonra kader savurdu bizi,
Rüzgâr gibi her bir yana.
Dağıldık sessizce,
Olanlar oldu sonunda.

Unutmak mı?
Zorla bastırdığım mı?
Kapağını açarken basınç yapan
Bir kola şişesi gibi,
Yeniden depreşti her şey.

O, dünya harikası bir melek…
Unutmak mümkün mü?
Olmaz, yaşadığım sürece.
Hep benimle olacak,
Hep benimle yaşayacak.

Benden nefret etse de,
Bir daha sormasa da…
Yine de sorar, biliyorum;
Çünkü ben onu unutamam.

Benden daha iyidir belki,
Daha akıllı, daha güçlü…
Ama unutmak mümkün mü?
O kadar kolay mı?

Uğursuz bir Eylül sabahı,
Adeta yıkıldı dünya.
Ne bir söz kaldı geriye,
Ne de tamamlanmış bir veda.

Sadece içimde kalan
Tarifsiz bir fırtına…
Ve her Eylül sabahı
Yeniden başlayan
Bir “Unutmak mı?” sorusu…

Mesakin-07.10.2023