YETER Kİ !
Geri kalan ömrümde, gönlüme ne düşerse.
Onu yaşayacağım, kimseden çekinmeden.
Azrail yollarıma, halısını döşerse.
Basacağım üstüne, yaşımdan yakınmadan.

Korku duvarlarını, devirip yıktım çoktan.
Kalmadı hiç bir farkım, yaydan fırlamış oktan.
Bir sebep bulacağım, bir gün gelip hiç yoktan.
Yürüyüp gideceğim, etrafa bakınmadan.

Analar gibi kutsal, bildiğimiz toprağın.
Yıllar boyu bağrını, deldiğimiz toprağın.
Bütün canlılar gibi, geldiğimiz toprağın.
Gireceğim altına, çer-çöpten sakınmadan.

Yeter ki haketsinler, mutluluğu kalanlar.
Yatsıdan önce sönsün, yanıp duran yalanlar.
Bin yıl yaşamasınlar, zehir kusan yılanlar.
Öyle keyif çatarak, bana hiç dokunmadan !

Postacının İsmail,neden bu kadar doldu ?
Durduk yere birden mi, Onuncuköylü oldu ?
İhtiyarlamamışken, neden sararıp soldu ?
Tek şiirim kalmasın, geride okunmadan.

(Onuncuköylü İsmail SIKICIKOĞLU)