Vakit geldi
Belki de çok geç kaldık
Açıklanacak aciliyet isteyen konuları erteledik
Hiç sorgulamadık kendimizi
Başımızı yastığa koyduğumuzda
Kin ve nefret dolu rüyalara dalıp gittik
Yıllar geçti, mevsimler hep güz kaldı
Ta ki kendimizi sorgulayacak erginliğe kadar
Sustuk, ya da susturulduk
Ne zaman öz eleştiri getirsek
’’Vayyy! Sen misin? Ne haddine?’’ lâfları işittik
Ya hain olduk, ya cahil kula tapanlar için
Bize düşmanlık pompalandı
Gardaş bildiklerimizle kavgalara tutuştuk
Öldük, yaralandık, sakat kaldık
Mapushanelere serdik katil düşünceleri
Kimimizi gencecik gül iken soldurduk
Mezar başlarında afilli nutuklar attık
İntikam yeminleri ettik
Arkamıza, önümüze bakmadan
Kimi zaman Yılmaz Güney’e küfürler savurduk
Ahmet Kaya’nın davudi sesine kezzap fırlattık
Ozan Arif’e, edebiyatçımız Alper Aksoy’a
Akıl almaz sözler söyledik hayasızca
Sonra, ’’bunlar yetmez!’’ dediler
Kürtçülük hayasız akınları başlattılar
Yüz binlere dayanan canlar katledildi
Canımızı, namusumuzu teslim ettiğimiz
Şanlı askerimizi, polisimizi şehit ettirdiler
Ve hâlâ uyanamadık
Kandan beslenenler ’’kem-kümlerle’’ bizi oyaladılar
Sonra meclis de el ele, göz göze diz dize kucaklaştılar
Apo’yu yarattılar
Yok gardaşım yok!
Akıl başa toplanmalı, yüreklerde güller açmalı
Parti-pırtı emperyalizmin dümen suyunda
Lider-mider laf salatası bunlar
Kendimi sorguluyorum
Düşülen hataları onarmaya çalışıyorum
Benim için herkes eşittir sevgide
Dinlisi, dinsizi, ataisti, hırıstiyanı, musevisi, müslümanı
Ben ülkücüyüm
Ve tüm insanlığı Yaradan’ımın emaneti görüyorum
O kadar!
Zafer Direniş
...
Bir Garip Şair