Bir yangının muadili ne ola ki?
Batan dipçiğinde mevsimin iri başak taneleri:
Hükmeden yargının, yerginin
Müspet menfi her söyleminde
Karaçalı misali
Öykündüğümüz yarınların da bedelini
Ödemekle yüzümüz dönerken beyazdan pembeye…

Sözcükler, baskınına uğrayan aşkın:
Bir ihanetse aşk, yalnızlığa çemkiren
Münazara eden üç beş yalın imge
Göğü titreten kudretin varıp da mealine
Kanıt toplamakla geçer de geçer ömür
Gideri olmayan bir hüzün
Biriken deminde kaynayan isyan
Kararan her öğün
Oysaki göğün metaneti idi yüz döndüğüm.

Rotası dingin ya da rutin bir keramet
Kayrası yükümlerin
İç burkan bir tecelli olsa olsa
Bam teli mısraların karıp da günü
Savrulan bir yaprağın duyulmaz hıçkırığına vakıf
O kayıp tebessüm.

Mevsim irisi bir yok oluş şarkısı
Sezilerde yatan ibadetin de iz düşümü
Elbet de menevişlenen gecede saklı sağanağın
Tutup da ensesinden
Atamadığın o uçurum
Düşmeye yakın döndüğün kıyısından.

Ölümü nakşeden bir terennüm
Sözcük avına çıkıp da günbegün
İllet hezeyan inhisarında mütemadiyen
Dizlerinde kalan son dermanla çöktüğün
Bir cennet bahçesi imkânsızlığın güdümü
Yana yakıla yaşamakla geçer ömür dediğin
Elden bırakmadıkça rahmeti.

Eş güdümlü mavi ve aşk;
Sapandan fırlayan yeknesak bir taş elbet:
Hedefi tutturamadığın da bir hürmet
Sevmelere dair kaybolan yüzünde mutluluğun
Elden bırakmadan içindeki niyeti.

Sure tadında olmalıydı oysa yolculuk:
Bilfiil neşriyatın da tutsağı bir diyet:
Kopuk imlerde saklı teselli
Görünmezliğin mealinde bir kor ateş:
Gıyabında verilen her karar
Kadere dokunduğun kadar
Kederin sana sunduğu her tuzak;
Göğün mermisi iri çiy taneleri
Sevgiden yana hicap duysan da zaman zaman
Mahşerin başlangıcı gözünden düşen her yaş
İmdadına yetişen bir dirayet
Rabbin ışığına teslim madem benliğin
Yanıp yandığına da değmedi mi çektiğin
Bunca eziyet?