Hüzünlü kalpten bir gecede aktı yaşlar..
Sessiz sesiz yağmura bırakıp gidiyordu gözyaşlarını yine bir kadın.
Adı Fatma daha onüçünde evlenmiş, ondördündede önce kadın sonrada çocuk anne olmuştu ...
Oysa daha çocuk yaştaydı..
Oyuncak bebeklerine hasretken elinden kitaplarını , oyuncaklarını alıp verdiler kucağına bebeğini Fatma kadının..
Hayallerini duygularını bir kör kuyuda boğdular..
Sevmediler Fatmayı oysa sevgiye aç sevilesi kara kara gözleri yumuşacık bir kalbi vardı Fatma’nın..
Sevgisiz kalpleriyle el birliğiyle gözlerindeki ışıltıyı söndürmek için birleşti tüm sevgisiz kalpler..
Çok üşüdü o çocuk kalbiyle..
Yine yağmur yağdiği bir gece çıktı dışarı
Açtı ellerini sustu dili..
Yüreği Avaz avaz konuştu Rabbiyle.
Kimsesizlerin kimsesizi sana geldim diyerekten aktı gözlerinden damla ,damla yaşlar..
Gök ağladı..
Toprak ağladı..
Yağmur ağladı kimsesizliğine..
Gökyüzü daha fazla sessiz kalamadı Fatma’nın feryadina.
Öfkeyle gürledi gürledi ..
Herkes gökgürültüsünün sesinden korkup evlerine kaçtı..
Sağanak sağanak rahmet yağdırdı gökyüzü
Fatma’nın üzerine..
Avuçları rahmet doldu..
İçinde bilemediği bir huzur..
Güç verdi çaresiz kalan ruhuna..
Rabbim dedi hamd etti...
Ve o gün Fatma kadın kendi kaderini kendi çizmeye karar verdi..
Sıyrıldı değersizlik elbisesinden..
Korkularını susturdu..
Korktuklarından vazgeçti..
Yanında çocuklari koyuldu yollara..
Yol uzun ,Rab yardımcı karanlıkların üstünü çizip içinde bir umut,
bir bilinmeze doğru çıktı yola Fatma kadın.
Ya Bismillah diyerek
Kara yazgısına inatla...


Nevin Aktekin Gülfırat