1
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
976
Okunma
sevgilimdi
daha on üçünde
komşu kızı
bilmezdik ikimiz de
el ele tutuşmanın
neler istediğini ilerde
yeterdi
otlara uzanıp
tenha yerlerde
kapılmak rüzgârına
bulut akımının
gülüşmek
çitlere konan
bir kuyruksallayanın
şakacı ürkekliğine
kısa sürdü
dağıldı büyülü hava
veda bile etmedik
ellerimiz son kez ayrıldığında ama
kendi adıma
ayrılığın bıraktığı buruk tat bana
sevmeyi öğretti
5.0
100% (2)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz