cılızda olsa bir ışıktım, sen ise doymak bilmeyen karanlık
sokak sokak kaçışan gölgeydin, ben ise yorgun bir şehir…




savaşı olmayan bir meydandık asılı suretlerimizde
güneşi olmayan bir sabahtık belki de gözkapaklarımızda
bizi bize yazan kederdeki hangi dilin sınırsız alfabesiydik ki
sahillerine vurdukça düşlerim harf harf sessizleşip yüreğimden hep bizi toplardım



kimliksiz bir iklimdik hep kuru yağardı yağmurlarımız
hiç gün yüzü göremezdik belki ama biz yinede anlıkta olsa
düşbahçemizde şekillenen her filizde rengarenk çiçekler açardık
ve umut vadisinin koynuna sere serpe uzanıp yıldız seçerdik günahımıza



ahh…
güneşine uzandıkça gölgesinde kaybolanım
sabahlarıma yataklık eden gecelerimden sessizce yok olanım
gülüme diken olup penceremdeki gelmeyişlerinde bir bir solanım
daha kaç gece dudaklarına yansıyan ay ışığında yalnızlıkla sevişeceksin söyle



unutma ki
zaman, asla zaman tanınmayacak kadar andır
yalandır ve olmayan bir mahpustaki en acımasız gardiyandır…








ilhanaşıcıocakikibinonyedi