İnsanlar birbirlerini Protestan ahlakıyla sevmeli, çünkü Katolikler yalan söylüyor. Cennete gitmenin tek yolunun dua etmek ve cinselliğine ket vurulmuş papazların merhametine sığınmak olduğunu sanıyorlar. Emin ol ki ortada bir cennet vaadi olmasa dua bile etmezler. Oysa Protestanlar cennete çalışarak, üreterek, kazanıp harcayarak, severek ve sevişerek gidileceğine inanıyor. Gerçi kapitalizmin de politikası böyle ama derin mevzulara girmeyelim şimdi Sadece şunu bil, ben seni gerçek bir mümin gibi sevmiş, İslami koşullarda çıkmıştım karşına. Sense paralel yapı gibi bertaraf ettin hislerimi. Ne istedin de vermedim sevgili mari? Kırmızı bültenle seni aradığım vakit, telefonlarımı engellemenin manası da neydi?
Ülke yine karıştı, herhalde gündemi takip ediyorsundur. Katoliklerle Ortodokslar dahi karşılıklı aforozları kaldırırken, bizim laiklerle dindarlar bir türlü anlaşamadı. Ve tüm değerler eşit hızda kirlenirken birinciliği cinselliğe verdiler. Önce küfürlü ağızlarıyla kirlettiler masumane sevişmeleri. Ardından kuytu bir parkta sevdiği adamla öpüşen kızı, sırf kafasında türban olduğu için duble linç ettiler. Oysa günah onundu ve kimseyi ilgilendirmezdi. Sonra geçici imam nikahı diye bir saçmalık başlattılar. Libidosuna hakim olamayan ‘mümin’ adamların maskarası oldu koskoca imamlar. Çocuk yaştaki kızlar evlendirildi ve senin de tahmin edebileceğin nice çirkinlikler yaşandı. Cinselliği ya doğunun mahcubiyeti sandılar ya da vibratörü ampulden önce icat eden batının azgınlığı.
“Seks masumdur hakim bey ama çevresi o kadar kötü ki” diye haykırmak istiyorum dev adalet saraylarında. Ama yapamıyorum, korkağın tekiyim ben. Ezelden kısık olan sesim, terk ettiğin günden beri iyice duyulmaz oldu. Artık insanlarla konuşurken avuçlarım terliyor. Sorumluluk aldığımda başım dönüyor. Liderlik vasfımı, beynimin köhne zindanlarında kaybettim. Bir cumartesi gecesi kokunu alsam doğru zindanı bulabilirim ama aramızda asla hızlanmayacak hızlı trenler ve ebediyen havalanmayacak uçaklar var.
Sevişmelerimizi elbette bu mektuba yazmayacağım. Ama şunu söylemek zorundayım: Biz onun daima masum olduğunu savunduk, öfkeden birbirimize küfrettiğimiz günlerin gecesinde bile.
Kayıp kadınların arandığı, esrarengiz olayları çözen televizyon programlarını izliyorum bazen. Stüdyodakiler kayıpları ararken nedensizce umutlanıyorum. Belki sessiz sedasız ülkeyi terk etmişlerdir, diyorum. Köhne töreleri ve ucube hayatları geride bırakıp Kuzey Avrupa uçağına binmişlerdir, olamaz mı? Sonra kadınların akrabaları sorguya çekiliyor. Nihayet dayı veya abi cinayeti itiraf ediyor. Sunucu faili bulduğu için gururlanıyor, program nice katilleri yakalayacağının müjdesini vererek bitiyor. Neredeyse her hafta belli saatlerde bunlar yaşanıyor ve hiç kimse şaşırmıyor. Şaşırma duygusu, uyum sağlama güdüsü karşısında yenilgiye uğradı. Ben de artık şaşırmıyorum, cinselliğin ve aşkın hunharca kirletilmesini kanıksadım, özellikle de ihanetinden sonra.

...

Belki binlerce boş söz, alkışlıyor alıklar!
Kendine bir yol bulmuş, belli ki tüm balıklar
Bırakın boş sözleri , sevgi insan olmaktır

Söz karın doyurmuyor ekmek verin,aş verin

...

…Umut var mıydı sevgili? Bizim için var mıydı? Bize hiç uğradı mı bu umut denilen şey? Ya da biz mi yoktuk umut için. Neredeydik, umutla buluşamadık. Umut neden bizim kapımızı çalmadı bir sabah vakti. Umut neredeydi, nereliydi, nereden geliyordu biz onu neden kaybettik?
Belki çok uzaktaydı. Dağlarda, zindanlarda, şehirlerin ücra köşelerinde, istasyon raylarında, otobüs terminallerinde, ağaç yapraklarındaki çığırtılı rüzgar sesinde. Bir yolculuk yapıyordu o da kendince. Bir yerden bir yere göç ediyordu kalıcı kalabilmek için. Umut denizdeydi. Denizin hırçın dalgalarında, mavi suyunun güzelliğinde, canlılığında ve yalnızlığındaydı. Belkide gökyüzündeki yıldızların ışıltısındaydı. Ay ışığının parıltısında, gece karanlığının kuytusunda, gözlerimizin göremeyeceği kadar kör ve derin bir noktada, kuyudaydı.
Biz hiç görmedik umudu ve umut yoktu bizim için.
… Umut var mıydı be sevgili? Nereliydi, belki de vardı ama bizim için yoktu. Belki de sandığımız kadar uzakta da değildi bu umut denilen şey. Aslında umut hiç te uzakta değildi. Çok yakınımızdaydı. Yıllarca onu uzaklarda boşuna aradık ve boşuna bekledik sabırsızlık içinde.
Umut; gözlerinin ışıltısında, teninin sıcaklığında, yüzündeki tebessümde ve dudaklarındaki o samimi gülüşündeydi. Kalbine gömülmüştü umut.

...

sana
aşık sitemkarın sitemleri
sevgili

aramıza girmiş uzaklar

...

yarım kaldı...

halbuki
ne güzel anlar
yaşardık seninle...

...

Yalnızlığın fotoğrafını çekiyor sanki gözlerim !
İki deniz havası çekeyim diyorum !
Olur ya özgürlüğün timsali !
Onda da yok sevilmenin neşesi !
Her boşlukta özlemin sisleri ...

...

Eylülün sonuydu aktın gönlüme
Gönülsüz bakmıştım her yüze inan
O ekim sabahı geldin ömrüme

Ölümsüz istedim sevmekten öte

...

Sende bir engelli ola bilirsin
Sendeki bu kibir ney insan oğlu
Sende bir engelli ola bilirsin

Yaratan isterse can verir taşa

...

Bağrımıza da yanan közlerimiz var
Yaza yaza geldik biz erenlere
Sevgiyi ekeriz biz gönüllere
.
3.12.2016

...

Sevmek, öyle güzel bir duygudur ki, onu rüyalarında görürsün..
Estimi sımsıcak rüzgar, sevgi meleğin, sevgiyle yüreğine girer..
Virane olmuş, kalbini verirsin, yüreğine girer, tüm güzelliğiyle..
Gerçeğini, hesaba katmadan seversin, o sevgi meleğini..
İnce ince işlersin, sevgi meleğini yüreğine, tertemiz sevgine..

...