...

Dertler derya olmuş tükenmek bilmez
Kader benden küsmüş yüzüme gülmez
Kalbim çok yorulmuş hiç umut sezmez
Esir düşmüş yüreğim gönül mateme


...

Boğuluyorum kendi karanlığımda
Küllere dönmüş kalbimi
Bir alev sarıyor sessizce

Avuç avuç topladığım kederlerimi

...

Kadın dizlerinin üstünde doğruldu
daha dündü düştüğü çukurda
üstüne geçmişinin toprağı atılalı
her fırsatta yüzüne vurulan
gelinlikle girdiğin evden

...

emir verdim tek seveni de kalsa ölmeyecek kimse diyor tanrı
ölsem ölsem kendime ölürüm öldüğümü tanrı bile bilmez ama




...

Kardelenden sonra;
Katre-i matemler sarmış seni,
Hiç yakıştımı bu gönül bahçene?
Kardelen gönül bahçenden uzakta,
Gönlü hep senden tarafta,

...

...

...

Serin serin esiyordu rüzgâr. Etrafta ne bir kuş cıvıltısı kalmıştı ne de mutlu insanların sesleri…
Herkes bir yerlere çekilip çok kötü bir bir gerçeği unutmaya çalışıyordu. İnsanlar gözleri ile birlikte yüreği ile de ağlıyordu sanki.
Herkes adeta yetim kalmıştı. Boynu bükük, her şeyden mahrum gibi…
Aslında bunların tek bir sebebi vardı. O an bütün ömürleri boyunca yaşayacakları en kötü şeyi yaşamıştı insanlar.
O gün… O gün Peygamberimiz ölmüştü. Gönüllerin şahı, Allah’ın en birinci kulu, insanların örnek aldığı, herkes tarafından büyük bir aşkla sevilen biricik H.z Muhammed (S.A.V) ölmüştü. Onun nefesinin kesildiği an sanki herkes nefesini yitirmişti. Büyüklü küçüklü herkes hıçkıra hıçkıra ağlıyor, kimsenin ağzından bir tek kelime bile çıkmıyordu. Güller bile boynunu bükmüştü.Onlar bile bu duruma dayanamıyordu.

...

Ne h a y a l l e r i m / i z vardı seninle


...