Bir serçe kuşunun uçma tekrarı gibi
Şiiri yazıyor olmak
Hep bir güzellik hep bir hüzün
Ve telaş tedirginlik suç işlemiş gibi bir yorgunluk


...

Bir kul gibi yaşamak.,
Bağımlı olmak birşeylere
Köle misali bağlanmak
Gam düşünce sarılmak
Hüzün çökünce boğulmak

...

Tevfik Fikret, Galatasaray Futbol Takımında, 1910 yılı şampiyonluk şildi ile - orta sıranın ortasında
Osmanlı İmparatorluğu’nun dağılma sürecinde yetişmiş bir şairdir. Servet-i Fünun Edebiyat Topluluğu’nun lideriydi. Fikirleri, devrin aydınlarını etkilemiştir. Devrimci ve idealist kişiliği ile etkiledikleri arasında Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu Mustafa Kemal de vardır. Çağına göre ilerici düşünceleri nedeniyle yaşadığı zaman dilimini sonraki dönemlere bağlayan bir isim olmuştur. Türk edebiyatının batılılaşmasında büyük pay sahibi bir şairdir. Manzum öykü biçiminde kaleme aldığı eserlerinde aruzu başarıyla kullanıp konuşma diline yaklaştırmıştı. Türk edebiyatındaki ilk çocuk şiir kitabı Şermin’in yazarıdır. Çok başarılı bir öğretmen olan ve ömrünün sonuna kadar öğretmenlik mesleğini sürdüren Tevfik Fikret, Ocak 1909’dan itibaren bir buçuk yıl süreyle Mekteb-i Sultani’nin müdürü olarak görev yapmış ve okulun efsanevi müdürü olarak ünlenmiştir.

...

Kesin kararlı yalancı bakışlardan
Türetilmiş al benim
Tam isabet tenkitlerden
Çürütülmüş öz verim
... Ama ben hala bir kuşum

...

tara zülfünü züleyha kahkülüne gönül bağladığım gibi
kanatlı yusufçuklar öper tan uyanmadan sevdaları
ki yusufun merhametine siner yağmur kokusu
zümrtün yeşili bakışlarda yusufun külleri serpili züleyha


...

Zannetme ki, devr-i bahar olur
Kapanmış kapılar, ardına kadar
Sevdan yüreğimi, çıra gibi yakar
Ateşini çığ ettin, kül gibi bıraktın


...

Ay sarısı gölde yüzen lotusun olaydım
Karanlık gecelerinde sana ışık saçayım.
Kırlangıçların ağzıyla sana sevda şiirleri yolladım



...

seni sevdiğimde kalkıştığım işler gibi,
cüretkar...

Bir evren çevrelenir senin gölgelerinden
ve seni ikameti seçerim ruhumun

...

Baharlar sun
Öyle sev ki beni
Pencereme kuşlar konsun



...

Tek oğlu vardı yalnız,yaşıyorlardı bir köyde,
Verdi amansız maraz,ağlardı gözler çeşme,
Geçmiyordu geceler,nöbetteydi her gece,
Dua ederdi Hakka,oğlumu sen esirge.


...