Kendi iç sesimi dinler, öylece kalırım.
Dünya telaşını kapı eşiğinde bıraktım,
Kıvrılıp bir köşede, uykusuz yatarım.

​Tozlu raflar şahidim, eski kitaplar yaren,

...

Geçmiş zamanlardan kalan bir maviliği
Çığlıkları yakar mamur bestesin.
Kimliği meçhul sokaklar içindesin.
Duysam ellerimle yıksam yazgı denizim.


...

Binalar yerli yerindeydi, sokak her zamanki gibi dar ve sessizdi ama havada alışılmadık bir yavaşlık vardı; sanki gün, insanlardan önce uyanmış ve biraz beklemeye karar vermişti. Bu sokaktan geçenler bunu fark etmezdi elbette. Kimse başını kaldırıp “bugün başka” demezdi. Yine de bazı günler vardır, her şey aynı görünürken içten içe değişmeye başlamıştır.

Sokağın köşesindeki bank tam da böyle günlerin tanığıydı.

Ahşabı yıllar önce koyu bir renge boyanmış, şimdi güneş ve yağmurla solmuştu. Demir ayakları pas tutmuş, ama hâlâ dimdikti. Ne bir süsü vardı ne de özel bir yeri; sadece köşedeydi. Yoldan geçenlerin çoğu fark etmeden önünden geçer, fark edenlerse genellikle oturmak için değil, durup nefes almak için bakardı ona. Bank, bir eşya olmaktan çok bir duraktı.

...

Yıldız karanlığının şavkında,
Göğe çizilmiş silgili bir haritadan
yırtılıp boşluğa düşüyorum.

...

Göz kırptı uzaklardan

Göz atma bana
Göz dağı veririm sana


...

Yaralıydım derinden sevdamı hiç görmedin
Yarım kalan ne varsa sildim attım yeniden
Nasıl anlatsam sana sen de beni sevmedin



...

Bir zamanlar bizi koruyan,
İyiliğimiz için dua eden sesler susar.
"Allah seni korusun, evladım," sözleri kaybolur,
Tarifsiz boşluk kalır içimizde,
Geçmişe acı acı özlem duyarız.

...

Taşı toprağı, dalı yaprağıyla…
Bir kedi mırlanır gecenin koynunda,
Bir kuş kanadında taşır sabahı.

Çiçekleri severim solsa bile,

...

Işıkları söndürdüm, kapıyı da içimden kilitledim bu gece.
Dünyanın gürültüsü dışarıda, senin yalanların ise kapının eşiğinde kalsın.
Şimdi kendime sığındığım bu izbe köşede,
Sadece ben ve senin bende bıraktığın o koca sessizlik var.
**

...

En ufak
bir şeyin
en iri
tanesiydi
anlam

...