Mermisi namluya sürülmüş
bir tabancadır, yalnızlık..
İntihar, tetikte nöbettedir..

Bir tavşan kadar doğurgan ölümlere,

...

eskiden toplaşırdık ya hani
yere düşmüş bir ekmek kırıntısının etrafında
kendi cesetlerini taşıyan karıncalar gibi
üşüşürdük hayata

...

Oğuz Erden’in “İntihar Günlüğü” başlıklı şiiri, modern ve postmodern şiir estetiğinin kesişim noktasında duran, öznenin ontolojik statüsünü, dilin parçalanabilirliğini ve temsil rejimlerinin krizini radikal biçimde görünür kılan bir metin olarak okunabilir; bu nedenle şiiri yalnızca tematik düzlemde “intihar”, “melankoli” veya “varoluşsal bunalım” gibi kavramlarla sınırlamak yetersiz kalır, çünkü metnin asıl poetik enerjisi, öznenin varlığı ile dilsel temsil arasındaki bağın sistemli biçimde sabotaja uğratılmasından doğar.

Öncelikle metnin kuramsal zemini açısından bakıldığında şiirin temel dramatik ekseni, modern şiirin merkezinde yer alan kriz estetiğinin radikalleştirilmiş bir versiyonudur; modernist şiir, bilindiği üzere, bireyin parçalanmış bilinci ve modern dünyanın yarattığı yabancılaşma deneyimi üzerine kuruludur ve bu bağlamda T. S. Eliot, Arthur Rimbaud ve Charles Baudelaire gibi figürler, modern öznenin dağılmış bilincini şiirsel biçim içinde temsil etmenin yollarını aramışlardır; ancak Erden’in metni, bu modernist geleneğin iç monolog ve bilinç akışı tekniklerini devralmakla birlikte onları daha ileri bir noktaya taşıyarak yalnızca bilinçteki parçalanmayı değil, dilin kendisinin de parçalanabilir bir yapı olduğunu dramatize eder.

...

vermezler veremezler sen yaşamak için bir neden olmadığında
ise ölmek istersin hayır ölemezsin neden efendim günahmış
kim veya kimler uydurmuş ölme diyenler sana yaşanacak bir
ortam vermek zorundalar veremiyorsalar konuşma hakları da
yoktur her kim olursa olsun

...

gün iniyor dağların ardında
dışarda kar yağıyor yine

kuşların kanat çırpışlarıyla
bir martı sesi uzanıyor geçmişten geleceğe

...

Işıklar sönüyor, sokak lambaları son kez göz kırpıyor bana.
Cebimde biriktirdiğim onca kavga,
Dilimin ucunda yarım kalmış onca küfürle gidiyorum.
Üstelik mevsim de tam vaktinde;
Hani o sevmediğim, içimi üşüten gri yağmurlar var ya, tam da öyle...

...

Dikenli telle kanatan; teninin dibinde duruyorum.
orda kızılın koleksiyonunu yapıyorum…
Orda: akbabanın volta attığı, kayalıkla dolu uçurumda ...
çaputu çürümüş sokağında, kalıyorum dervişlerin ahıyla….


...

yüreğinden düşüşlerde
kıvılcım satırlarda
yangın cümlelerde..

yetmiyor soluğum

...

Sert rüzgârlar esiyor kuzeyden
Buğulanan pencerenin ardında saklı duygular
Bir yalnızlık gebe güz yağmurlarına
Ağlamak gözyaşlarımın onurlu intiharıdır
Ve her intihar isyanıdır sensizliğin.

...

Heryer kan revan gözlerimde sen, yüzümde gülücükler
Herkesin çıkarı yokmuş gibi arkamdan ağladığı
Bana bir intihar seç, içinde sen ve ben olan

Cümlelerinle güzellemeler yaptığın cenazemi düzenle

...