Zaman takılıp kalıyor. Saat ilerlemiyor, nefes bile yerinden kıpırdamıyor. Geçmişten yüzüme çarpan bir gülüşte, bir bakışta donup kalıyorum. Bir insan aynı fotoğrafa saatlerce bakar mı? Bakar… Ben bakıyorum. Çünkü o fotoğrafta yalnızca bir yüz yok; ömrüm var, kalbim var, yarım kalan bir hayat var.
Oğlum…
Fotoğrafa bakarken anneliğimin sesini duymaya çalışıyorum. Sanki yıllar öncesinde kalmış bir anı değil de, tam şu an karşımdaymışsın gibi. Gözlerimi kapatıyorum, sen bana yine bakacakmışsın gibi geliyor. O bakışta her şey tamamlanıyor. Sen gülüyorsun, ben de seninle birlikte gülüyorum. Sen heyecanlanıyorsun, kalbim senin kalbinin ritmine uyuyor. O an öyle gerçek oluyor ki… Acı bile bir süreliğine susuyor.
Ama her dalışın bir dibi var.
Ve ben her seferinde aynı yere çarpıyorum. O an bitiyor. Hayat yeniden nefes alıyor. Sen yine gidiyorsun. Ve ben yine gerçeğe uyanıyorum. İşte o an içimde bir şey kırılıyor; zaten kırık olan yer, bir kez daha paramparça oluyor.

...

Renkli bir fotoğrafta.
Ayrılmamışız henüz;
Tanışmamışız,
Ayrılığın hüznüyle.


...

Ahret veresiye dünya peşinmiş
Neler neler varmış acep, aşınmış!
Fotoğrafa bakan şunu düşünmüş;
Herhâl Müslümanlık bizden taşınmış!

...

Son bahardır güzün kokar
Siyah beyaz fotoğraflar.
Buram buram hüzün kokar
Siyah beyaz fotoğraflar.


...

Saçlarımı titreterek.
Ey gafil gönül, ne bulursun mazide hep düşünerek…

Terinos kalktı ayağa,
Tontonitos birden zıplayarak peşinden fırladı sokağa.

...

sen sadece fotoğrafta görünen bir yüzsün
bense fotoğrafına bakamayan diğer yüzün
gözümü kıstım iki kişiyiz
biri sürekli gülerken diğeri hüzünle lekelenmiş

...

Elimde tuttuğum bu kare, kenarları sararmış, biraz da yıpranmış. Sanki zamanın tozu üzerine sinmiş, dokunduğumda o eski kokuyu alıyorum.

Fotoğrafın içindeki sen, gülüyorsun. O gün hangi mevsimdi, hava nasıldı, kim bilir? Ama o anki saf neşe, kâğıdın fiberlerine işlemiş.
Şimdi bu sessiz kareye bakarken düşünüyorum; o günden bugüne kaç şehir değişti, kaç insan yürüdü bu dünyanın üzerinden? O gülüş, ne çok sır taşıyor şimdi. Oysa orada, yalnızca bir anlık keyif vardı.
O zamanlar, her şeyin böyle hızlı akıp gideceğini, o anların birer hazineye dönüşeceğini bilmiyorduk.

...

kaldı bir gülüş, çocukluktan kalma saf bir iz
sonra bir kasırga geçti kalbiminin kentinden
her sokak, yıkıntıya dönmüş bir hatıra

sunamadım lütfunu aydınlıkların

...

bir gülün sızısı kalıyordu
bütün çiçeklerde.

döner sanıyorduk gidenleri

...

Fotoğraftaki evi çizerlerdi!
Çünkü ev demek, odun ve kömürle ısıtılan evlerden tüten baca demek.
Dışarıdan açılabilen bir kapı demek...
Pencereden sokağa bakan Dede ve Nine demek !
Bahçesinde tavuklar, sokakta oynayan çocuklar,

...